Kijk eens aan!

Ik ben een sociale ziel, empatisch en geëngageerd(*). En toch ontbrak er iets, of beter gezegd, miste er iets waarvan ik tot voor kort niet wist dat ik het miste, namelijk oogcontact. Maar dan écht oogcontact. Dus niet die vluchtige blik en dan snel je hoofd wegdraaien of de andere kant opkijken. Ik wil ook gelijk één misverstand wegnemen, want dit stukje gaat niet over de mensen die je al denkt te kennen, maar juíst de mensen die je niet kent.. op straat, in de winkel achter de kassa of die vervelende buurman.

Ik oefen mezelf erin mensen langer aan te kijken, recht in hun ogen, écht in hun ogen. In plaats van de afstand te vergroten wil ik hem kleiner maken. En het gevolg is bijzonder te noemen. De afgelopen tijd heb ik nog nooit zoveel vrolijke, lieve mensen ontmoet. Daarnaast heb ik de overtuiging dat je vooral een opening voor jezelf creëer, om jezelf beter te leren kennen. Want het is slechts ons denken dat ons scheidt van elkaar. Zoals Bono van U2 zo mooi zingt in het nummer One: “we are one, but we are not the same”.

Kijk de ander aan en groet jezelf!

(*) tijdens een bandwedstrijd kreeg ik als negatief commentaar dat ik té geëngageerd was. WAT? Ik wist dus niet wat dat betekende, raar eigenlijk hoe je soms geconfronteerd wordt met woorden die je nog nooit opgevallen zijn. Een manier van uitleg: handelend in het welzijn van de samenleving. Kan ik mee leven!