Kleur bekennen

Als reiziger had ik af en toe de neiging te denken het ‘zoveel beter’ te hebben dan anderen. In bijvoorbeeld Midden Amerikaanse landen zag ik veel armoede, of ging het te langzaam naar mijn zin.

“Die mensen zullen het ook nooit leren!”
“Kijk nou, dat kind heeft niet eens schoenen aan z’n voeten!”

Ik betrapte mezelf er ook op naar een oordeel te grijpen als ik weer verbaasd was over iets. Toch is het niet eerlijk, niet eens reëel om die mensen te beoordelen naar de manier waarop zij hún leven leven.

Elk mens komt op aarde met een aantal kansen en mogelijkheden, noem het kleuren, tot zijn beschikking. We hebben dromen, leren lief te hebben, leren een taal om ons uit te drukken en te communiceren en hebben bijvoorbeeld aanleg voor een kunstje om wat geld mee te verdienen. En het leven is vervolgens één grote kleurplaat. De één pakt een kleur en krast met grote halen alles rood. De ander kleurt slechts een stukje van de kleurplaat met grote precisie en detail terwijl de ander grofweg de vlakken met een paar kleuren van elkaar weet te onderscheiden. Iedereen doet het op zijn of haar manier, de één met aandacht voor elk detail, de ander in grove lijnen. Het is hoe we ons leven vorm geven.

De beschikbare kleuren en tekening zijn voor elk mens hetzelfde. Arm of rijk, in wat voor land of familie je ook maar geboren bent. Je krijgt allemaal de kansen en mogelijkheden die voor jou op maat betekenis aan je leven en dat van een ander kunnen geven. Maar juist de ander beoordelen voelt als een eigen tekortkoming. Je weerhoudt jezelf ervan vorm te geven aan je eigen leven. In plaats van je eigen tekening te maken bekommer je je alleen maar om die van een ander. Je beoordeelt vaak diegene die hard bezig is zichzelf te zijn. Tijd om die ander eens lekker met rust te laten en te ontdekken wat voor levenskunstenaar in jezelf zit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *