Ik hoor je, ik voel je en ik zie wie je bent!

Als jij me iets wilt vertellen en ik luister niet met volledige aandacht, zou je dit horen?
Als jij me iets wilt laten zien en ik kijk niet met volledige aandacht, zou je dit zien?
Als jij me iets wilt laten voelen en ik voel niet met volledige aandacht, zou je dit voelen?
Als ik je negeer, zou je dit doorhebben?

Als ik het de laatste keer zo duidelijk zeg, klinkt het opeens heel vervelend. Negeren? Genegeerd worden of een ander negeren. Het woord zit in mijn gedachten als het Engelse ignorance omdat dit woord zo mooi tweeledig is. “To ignore” als werkwoord vertaald naar negeren of “ignorance” wat onwetendheid betekent. Weten we zelf wel dat we mensen zo vaak negeren? Dit houd me bezig nadat ik zondag de workshop Sensitivity works bezocht. Een workshop over het gebruiken van onze zintuigen.

Vanochtend in mijn dagelijkse meditatie kreeg ik inzicht in wat de workshop en de lessen voor me betekenen. Kunnen we echt voelen, echt kijken, echt ruiken, proeven en luisteren? Of doen we vaak net alsof, omdat het ons niet uitkomt, we eigenlijk niet geinteresseerd zijn of de schone schijn ophouden en alweer afgeleid zijn door de volgende gedachte. Als je eerlijk bent en er bij stil staat, dan kun je niet anders dan concluderen dat we de ander vaak niet onze volledige aandacht geven, ze dus deels negeren. Of kun je eigenlijk niet ‘een beetje’ negeren, want als de boodschap niet volledig aankomt, wat betekent het dan uberhaupt? Dan negeer je de ander dus gewoon. Lees verder Ik hoor je, ik voel je en ik zie wie je bent!

Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel. Lees verder Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

“Mediumship and more” .. mijn verslag van een week AFC

Ik heb mijn eerste twee werkdagen er weer op zitten. Ik begin ondertussen langzaam maar zeker weer te ‘landen’ en het duurt ondertussen langer dan vorige keer toen ik naar het Arthur Findlay College was geweest. “Mediumship and More”, ik mailde Sandie Baker na afloop dat ze de volgende keer dat More in een corps 80, vetgedrukt, kapitalen en onderstreept mag zetten. Het was meer dan mediumschap, heel heel veel meer.

Het was geweldig om de tutors Sandie Baker, Colin Bates, Helen DaVita en Su Wood weer te zien bij het diner en ik was erg benieuwd bij wie ik ingedeeld zou worden. Het werd Colin Bates, met wie ik momenteel ook bezig ben met het produceren van een meditatie cd. We begonnen de eerste dag rustig aan met oefeningen om elkaars aura te lezen, met kleuren te werken en het ‘psychic’–stuk te verkennen. Ik zeg psychic omdat ik eigenlijk geen goed Nederlands woord weet, maar het betekent zoiets als je afstemmen op de ander en invoelen in wat de ander voelt en ervaart. Dit is wat Derek Ogilvie bijvoorbeeld doet wanneer hij spreekt namens baby’s en kleine kinderen die nog niet kunnen praten.

Gaandeweg de week gingen we verder met het mentale mediumschap, zover, dat ik twee keer op het podium stond in The Sanctuary. Een keer om bewijs aan te voeren in het contact met een overleden jonge man. De andere keer was om een inspiratielezing te geven: onvoorbereid het podium opgaan – uiteraard geheel vrijwillig, ahum 😉 – en dan een korte lezing geven. Mijn podiumbeest ervaring met mijn band kwam hierbij gelukkig goed van pas en ik kon de spanning ombuigen om er iets moois van te maken. Erg bijzonder, zeker als je bedenkt dat ik in mei tijdens een workshop bijna geen woord durfde uit te brengen en Sandie me even goed op mijn flikker gaf (op een liefdevolle manier!!). Wat is het snel gegaan sindsdien! Lees verder “Mediumship and more” .. mijn verslag van een week AFC