Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel.

Ik kan me makkelijk inleven in Robert, want ook ik heb een ouder verloren. Ik was nog erg jong en voor mijn vader was het natuurlijk ook geen wens om slechts 44 jaar te worden. Ik was kwaad op hem, ontzettend kwaad. Maar dat gaf ik niet toe, niet voor mezelf en ook niet voor de buitenwereld. Kom op, ik ben een grote jongen, ik heb het verwerkt! En ook ik moest niets hebben met de doden. “Wat een onzin” zei mijn verstand. En dan ‘opeens’ lig je op de bank bij een medium die je in contact brengt met je vader. Ik ging er redelijk vrijwillig naartoe, misschien wel om stoer te kunnen bewijzen dat het spirituele allemaal onzin is. Totdat! Totdat mijn vader daar opeens was, in mijn gevoel, voor mijn geestesoog en ik die enorme woede in mezelf voelde. Ik huilde nog meer dan tijdens zijn overlijden zelf. Ik vond dit zo erg van mezelf. Ik had niet alleen mijn vader teleurgesteld met mijn woede, maar vooral had ik mezelf voor de gek gehouden.

Maar weet je wat er toen gebeurde? Hij vond het niet erg dat ik boos was, hij was zelfs blij! Blij dat ik weer een opening creëerde in mijn leven voor hem. Want hij was er dan misschien fysiek niet meer, hij was er wel! Hij wist wat ik allemaal had meegemaakt in de jaren na zijn overlijden. Nu, jaren later, is het bijna vreemd om te zeggen dat ik mijn vader beter ben leren kennen na zijn dood dan ervoor. Dat voordeel van die twijfel. Ik ben er blij om dat ik mezelf dat gegund heb. Het was een pijnlijke stap die ervoor gemaakt moest worden, maar het heeft mijn leven voor altijd verrijkt en mijn vader heeft me al vaak bijgestaan in moeilijke keuzes. Want ze zijn echt niet ver weg, onze dierbaren. Je hoeft er je ogen maar voor te sluiten en via je hart te praten en je zult antwoord krijgen. In het begin is dat altijd vreemd, maar nu weet ik niet beter. Het voordeel van de twijfel, waarom twijfel jij nog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *