Wat past je goed; small, medium of x-large?

Nee, ik heb het hier niet over kledingmaten. Wat past bij jou, hoe zie jij jezelf? Kleineer je jezelf regelmatig door te zeggen dat je dingen niet kunt. Vind je jezelf maar gewoontjes en middelmatig of overschat je jezelf misschien een beetje. Gewoon zijn wie je bent, dat zijn maar weinig mensen als het er echt op aan komt. De ene houding is niet persé makkelijker dan de ander. Jezelf niet durven, kunnen of willen zien zoals je werkelijk bent lijkt makkelijk, maar de rugzak met illusies gooien slechts weinig mensen af.

Afgelopen week was ik weer op het Arthur Findlay College voor een week met enkele van de beste mediums van de wereld. Wat een inspirerende bijeenkomsten en lezingen heb ik mogen ontvangen! Het terugkerende thema was telkens weer de vraag wie je bent. Jouw ontwikkeling als mens, als spiritueel wezen. We zijn allemaal ‘spirit’ en daarom onze uiting van emoties, gevoelens, denkbeelden en gedachten. Onze uiting, want we zijn onze emoties niet, we hebben emoties. We zijn niet ons denken, we denken. We hebben gedachten, maar zijn onze gedachten niet. Voelen, voelen en nog eens voelen. Voelen totdat je erbij neervalt en niet meer kan, en dan juist nog een beetje meer voelen.

Kun je jezelf werkelijk in de spiegel kijken en zeggen wie je bent, of is er dan altijd een ja maar, of ach, tja, mmm..? We zijn doorgaans heel selectief in ons zelfbeeld en kijken liefst een beetje af bij de ander. Zo vaak spreek ik mensen die voor keuzes staan en dan zeggen dat ze het niet zeker weten. Iets weten doe je nooit zeker. Het weten weet namelijk niets vooraf. Hoe voelt het? Als je durft te voelen dan kom je altijd het juiste antwoord tegen. Het voelen stuurt je namelijk nooit de verkeerde kant op. Iets wat vertrouwd voelt hoeft niet persé goed te voelen en vice versa.

Vorige week woensdag deden we een sensitiviteitsoefening. Met een begeleide meditatie werden we in een staat van rust gebracht en begon de tutor een gedicht op te lezen. Een prachtig gedicht, maar echt raken deed het me niet. Ik zat redelijk trots op mijn stoel met het idee dat ik mezelf ondertussen toch aardig op orde had. Ik heb veel mee mogen maken in mijn leven en ik ben ondertussen niet meer bang om mezelf hieraan te herinneren en zo de wonden te laten helen. Het gedicht ging verder en opeens sprak ze iets uit waarop ik voluit geraakt werd in mijn hart en ziel. Het was zo’n simpele zin, maar mijn keel kneep zich samen en de tranen rolden over mijn wangen. “Jij bent speciaal!”

De zin bleef galmen in mijn gedachten en iedereen die ik lief heb leek voorbij te komen in mijn hart. Iedereen sprak hetzelfde uit naar me; jij bent speciaal! Mijn opa, mijn vader en mijn oma, allemaal zag ik ze voor mijn geestesoog hun liefde uitdrukken met de zin ‘jij bent speciaal’. Werkelijk, ik zag er niet uit! Snot uit mijn neus en tranen rollend uit mijn ogen. En dat in een zaal met 80 man, tja, lekker boeiend, gewoon laten gaan. En natuurlijk was ik niet de enige die brak door het prachtige gedicht, maar lang niet iedereen liet het zichzelf toe zo geraakt te worden. Wie ben jij? Wat ben jij? Het juiste antwoord is niet ‘ik ben timmerman’ of ‘ik ben getrouwd met…’. Voelen, voelen en nog eens voelen. Je bent wat je toestaat te voelen!

Ben je medium, trek dan geen small aan. En als je beter een klein maatje kunt pakken ga dan niet voor x-large want dat sta je ook in je blote reet. Al schijnt dat laatste nog wel mode te kunnen zijn. Wees wie je bent. Wees eerlijk, durf te voelen en misschien nog wel belangrijker, uit het! Durf jezelf te uiten, snuit je neus en glimlach weer naar de wereld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *