Dromen zijn pas bedrog als we niet meer durven dromen!

We zijn allemaal jong geweest en in onze jonge jaren hebben we de grootste dromen gehad. Misschien wilde je piloot worden, arts of muzikant in een wereldberoemde band. Mijn droombaan? Landbouw technisch ingenieur… ik vond het gewoon spannend klinken. Is het jammer dat ik dit niet ben geworden? Nee, niet echt! Als kind is het goed om te dromen en jezelf bijvoorbeeld al te zien lopen op de maan. Want misschien doen we naarmate we ouder worden voor de verkeerde dingen wel veel te veel ons best en moeten we meer durven dromen. En af en toe eens afwachten wat er op ons pad komt.

Afwachten waarop dan? De juiste omstandigheden is het antwoord. En dat betekent niet dat je je kinderen op hun vierde jaar al op voetbal moet doen met de zekerheid dat ze goedbetaalde profs worden. Kinderen zijn kinderen en moeten dat ook kunnen zijn. “Jong geleerd, oud gedaan.” Een vreselijk spreekwoord om jezelf mee vast te zetten. Het zijn woorden die in je onderbewuste gaan zitten etteren, om je vervolgens op latere leeftijd ervan te weerhouden om nieuwe dromen te hebben. Af schaffen dus!

Natuurlijk, lijken sommige dingen echt voorbestemd te zijn. Kijk eens naar de foto van dit jongetje. Je denkt “ach schattig” of “moet je toch zien wat een vies smoeltje”. Tja, wat zou er van zo’n mannetje terecht zijn gekomen. Sommige dingen zijn voorbestemd. Dit kleine ventje, geboren in de hoogvlakten van Tibet, was voorbestemd de spirituele leider te worden van miljoenen mensen over de hele wereld. Lhamo Thondup, ofwel de Dalai Lama, de reïncarnatie van Chenrezig (Avalokiteshvara), de Boddhisatva van het mededogen. Tja, datzelfde kleine ventje met zijn boodschap over geweldloosheid en medeleven voor elkaar. Lees verder Dromen zijn pas bedrog als we niet meer durven dromen!

Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Verschrikkelijk nieuws bereikte ons deze week: een bus verongelukt in een tunnel, 28 inzittenden waaronder 22 kinderen komen om het leven. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hoef niet overtuigd te worden dat dit de ergste nachtmerrie van elke ouder is. Je kind meesturen op een vakantieweek en ze nooit meer in levende lijve terug mogen zien. Het zal je maar verteld worden, maar misschien nog moeilijker, hoe leg je het vervolgens zelf uit aan kinderen, de vriendjes en vriendinnetjes, broertjes en zusjes.

Het is vaak verrassend om te zien hoe makkelijk kinderen ermee omgaan. Ze hebben veel vragen, willen het graag begrijpen en staan dus eigenlijk open voor ‘het hoe’, ‘waarom’ en ‘wat daarna’. Als volwassene kunnen we vaak meer van kinderen leren in dit soort situaties dan andersom. Kinderen accepteren de situatie, tonen hun puurste gevoelens en zoeken elkaar op om hun verdriet te delen en te verwerken. Maar zou dit alles zijn? Weten ze misschien meer dan de meeste volwassenen? Zien of voelen ze wellicht iets meer?

Als kind begreep ik het concept van de dood nooit, ik was helderziend en –horend en mijn wereldje bestond uit meer dan alleen wat ik zag en hoorde met het fysieke. Totdat het eerste sterfgeval zich voordeed waar ik me bewust van was, en realiseerde dat er dus een duidelijk verschil was tussen beide werelden. De wereld van de overgegane zielen en de fysieke wereld. Het was een schok voor me en door de reacties om me heen besefte ik dat ik dingen wist, zag en hoorde die andere mensen niet waarnamen. “Was ik soms gek?” Hoeveel kinderen zullen er ook nu weer rondlopen met diezelfde gedachten, diezelfde sensitiviteit. Lees verder Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten