Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Verschrikkelijk nieuws bereikte ons deze week: een bus verongelukt in een tunnel, 28 inzittenden waaronder 22 kinderen komen om het leven. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hoef niet overtuigd te worden dat dit de ergste nachtmerrie van elke ouder is. Je kind meesturen op een vakantieweek en ze nooit meer in levende lijve terug mogen zien. Het zal je maar verteld worden, maar misschien nog moeilijker, hoe leg je het vervolgens zelf uit aan kinderen, de vriendjes en vriendinnetjes, broertjes en zusjes.

Het is vaak verrassend om te zien hoe makkelijk kinderen ermee omgaan. Ze hebben veel vragen, willen het graag begrijpen en staan dus eigenlijk open voor ‘het hoe’, ‘waarom’ en ‘wat daarna’. Als volwassene kunnen we vaak meer van kinderen leren in dit soort situaties dan andersom. Kinderen accepteren de situatie, tonen hun puurste gevoelens en zoeken elkaar op om hun verdriet te delen en te verwerken. Maar zou dit alles zijn? Weten ze misschien meer dan de meeste volwassenen? Zien of voelen ze wellicht iets meer?

Als kind begreep ik het concept van de dood nooit, ik was helderziend en –horend en mijn wereldje bestond uit meer dan alleen wat ik zag en hoorde met het fysieke. Totdat het eerste sterfgeval zich voordeed waar ik me bewust van was, en realiseerde dat er dus een duidelijk verschil was tussen beide werelden. De wereld van de overgegane zielen en de fysieke wereld. Het was een schok voor me en door de reacties om me heen besefte ik dat ik dingen wist, zag en hoorde die andere mensen niet waarnamen. “Was ik soms gek?” Hoeveel kinderen zullen er ook nu weer rondlopen met diezelfde gedachten, diezelfde sensitiviteit.

Er zullen vast en zeker ook nu kinderen zijn die nog contact hebben met een vriendje of vriendinnetje die is omgekomen in het busongeluk.. Ouders zullen hier niet snel voor open staan, waarschijnlijk vanwege religie, cultuur of doorgaans onwetendheid. En toch is dat wel vreemd. Gisteren was ik bij mijn moeder en mijn tante was daar ook. We hadden het over het programma Het zesde zintuig. Zo mooi dat ze het vinden, totdat het over de eigen omgeving gaat; “tja, kon je af en toe nog maar eens iets tegen ze zeggen”. Ik knipoogde en zei dat het ook gewoon kan, maar het kwartje lijkt toch niet helemaal te vallen. We kijken wel naar een programma waar onomstotelijk het bewijs wordt geleverd dat de ‘doden’ nog springlevend zijn, maar negeren onze eigen familie en vrienden die zijn overgegaan.

Zou het soms zijn dat we echt geen idee hebben wat er gebeurt na het overlijden? En dan maar liever alle mogelijkheden wegduwen en er maar niet over spreken. Huilen, tranen drogen en weer verder doorslenteren. Ik wil graag een metafoor weergeven die je als ouder zou kunnen gebruiken om de dood uit te leggen en wel als volgt;

We hebben een ballon vol met lucht, we zien duidelijk hoe groot de ballon is en prikken met ons vinger in de rubberen buitenkant. Deze ballon is als ons leven, het drukt datgeen uit wat daadwerkelijk inhoud geeft. Nu laten we de ballon leeglopen, wat gebeurt er met de lucht? Verdwijnt dit in een vacuum? Bestaat het niet meer? Nee, de lucht is weer vrij maar nog even aanwezig als toen het gevangen zat ik de ballon.

Zo is het ook met onze ziel, onze identiteit, ons etherische lichaam! We zijn niet ons lichaam! Ons lichaam is de uitdrukking van wie we werkelijk zijn. We zijn als de lucht die de ballon zijn vorm geeft, maar, zonder ballon, zonder lichaam, zijn we vrij. We denken nog steeds, we weten nog steeds, we zijn nog steeds.. echter, we hebben geen fysiek lichaam meer om dit uit te drukken. Is contact dan nog wel mogelijk? Ja! Als je jezelf toestaat je zesde zintuig te laten spreken. Het zesde zintuig, het helder weten. Dit is nog het meeste beangstigende van alle gaven van de mens, het zuivere heldere weten. Als we geboren worden hebben we allemaal nog een direct link met deze ‘spirituele wereld’. Maar naarmate we ouder worden vergeten we het, wordt het ons afgeleerd of heeft het onze interesse niet en verdwijnt de herinnering naar het onbewuste. Spreek daarom eens met kinderen, wat weten zij dat wij vergeten zijn?

“Na het lezen van dit blog kunnen er nog genoeg vraagtekens geplaatst worden, want hoe ga je bijvoorbeeld dit contact aan met je kind die rouwt om zijn of haar vriendje? Bij deze dan ook een uitnodiging om deze vragen te stellen zodat ik daar in een volgend blog op terug kan komen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *