Het leven toont zijn windstreken

Het leven toont zijn windstreken. De verschillende windrichtingen sporen ons aan mee te bewegen maar wat als we dit niet doen. Wat als we stil blijven staan en slechts de aanschouwer worden van wat er om ons heen gebeurt. We ons gewaar zijn van de stormen die zich afspelen zonder dat we er door geroerd worden. Dat we de kou voelen van de kille kus van afgunst maar we het van onszelf laten afglijden. Onze huid drogen van de tranen die ontstaan zijn door hetgeen ongrijpbaar is voor ons.

De wind waait in vele richtingen en soms lijkt het wel in alle richtingen tegelijkertijd. Maar als we stil blijven staan dan vaart de storm over, dan kunnen we snel weer afscheid nemen van de kou die door onze kleding snijdt. Ons innerlijk huis vormt een veilige haven voor de mens die zoekt naar rust. Waar binnen we kunnen uitrusten en simpelweg luisteren naar de storm die buiten woedt. Er niet langer door aangeraakt worden en het juiste moment gewoon afwachten voordat we weer naar buiten treden.

Afwachten en geduld tonen is een kracht die weinig mensen zichzelf eigen maken. De meesten spelen buiten in de storm en laten hun vlieger op om de wind haar spel te laten spelen. Ze vallen om vervolgens weer op te staan en achter hun vlieger aan te rennen. Ze zien niet dat ze daarbij steeds verder afraken van huis en verdwalen in de storm van hun verlangens. Overal om zich heen zien ze vliegers en ze weten niet meer welke van hun is. Ze proberen aan het touw te trekken maar de wind is te sterk voor ze geworden. Hun verlangen maakt hen blind voor de oplossing; het touw doorsnijden en de vlieger met de wind meegeven. Alleen dan kunnen ze voor de storm weer binnen zijn en zichzelf opwarmen aan het vuur van het hart.

Mensen zijn bang om hun vlieger op te geven maar vergeten dat het niet de vlieger is die ze gelukkig maakt. Het is de sturing ervan die ze doet verlangen naar sturing in hun leven. Naar het kunnen kiezen van hun eigen richting. De wind is een aantrekkelijk speelgenoot maar als we niet uitkijken dan neemt hij af wat slechts hem toebehoort. Speel niet in de storm, maar wacht af tot de zon weer doorbreekt en de rust van de natuur je kan omhelzen. Wacht tot die tijd gewoon rustig af en geniet van het innerlijke huis waarin je mag schuilen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *