De woorden van mijn meester weerklinken in mijn gedachten

De woorden van mijn meester weerklinken in mijn gedachten. Als de echo van de zuiverste toon hoorbaar in de verte. De bron bevindt zich echter in mijzelf. Ik ben het die deze klank heb voortgebracht. Het is mijn wens om zo dicht bij de eeuwige liefde terecht te komen, er mee te versmelten. Eenwording met de bron van alle leven, alle liefde, alles. Het zijn mijn eigen gedachten die weerklinken in mijn hart en zingen om aandacht en hereniging met de vader God en moeder natuur. De ontdekking van mijn eigen natuur, mijn oorsprong, niet langer in duisternis maar voor altijd verder in het licht.

Elke ademhaling, elke hartslag brengt me nader tot hen; mijn werkelijke familie, daar, waar ik echt thuis hoor. Ik verruil deze tijdelijke illusie met de waarheid van de onmeetbare staat van zijn. Niet langer onderworpen aan tijd en ruimte, niet langer slaaf van mijn aardse gedachten. Ik offer mezelf op en laat mijn ego los om weer één te worden. Mijn heling is nabij, mijn zang is gehoord en mijn ogen gaan weer open. Ik voel mijn hart kloppen op het ritme van de nacht terwijl de ochtend nadert. Ik zal de slaap uit mijn ogen wrijven en terug kijken op een nacht van onbewust zijn. Een nacht van slaap waarin een leven als slechts een droom vergeten mag worden.

Werkelijk leven in de goddelijke dimensie. In wijsheid en synchroniciteit met de volledige natuur en haar schoonheid. Niet langer onderworpen aan de wetten van ego. Ik ben niet langer een schaduw van mijn gedachten. Ik ben weer wie ik al die tijd al was maar niet kon zien door de vele sluiers van gebondenheid. Ik heb mezelf bevrijd en ontstijg dit leven. Niet langer gebonden. Niet langer in afwachten. Weer thuis, ik ben, weer thuis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *