Ons is een lichaam gegeven, toch bouwen we tempels

Ons is een lichaam gegeven, toch bouwen we tempels, kerken en andere huizen van verering. Ons zijn oren gegeven, maar luisteren doen we slechts naar anderen wiens woord we voor waarheid aannemen. Ons zijn ogen gegeven om te kijken, maar we kijken slechts buiten ons. We voelen, maar alleen wat de ander ons aandoet. Onze aandacht is niet gericht op wat er reeds in ons is, maar alleen wat er zich buiten ons afspeelt.

We zijn slechts waarnemers van de halve waarheid. Onze aandacht gaat naar buiten en we verliezen haar kracht. Continue zijn onze zintuigen erop gericht wat er zich buiten ons afspeelt en vergeten we onze innerlijke rijkdom. God bouwde niet de kerk, hij gaf ons het lichaam. Wat we zien is niet buiten ons, onze waarneming is van binnen, evenals ons gehoor. We kunnen onze ogen sluiten, onze oren dichtdrukken en nog zal de mens in staat zijn te zien en horen. Maar we vergeten dit of vinden dat het slechts de verbeeldingskracht is die bij een kind hoort.

Wanneer ben jij voor het laatst kind geweest? Heb je je verbeeldingskracht gebruikt om een gevoel van geluk op te roepen. Innerlijke blijdschap kan niemand je afpakken, je kunt alleen toestaan dat een ander het afbreekt. Onze maatschappij leert ons een muur bouwen om ons innerlijke kind, ons innerlijk waarnemen en het zuivere vertrouwen wat daarbij hoort. We vergeten wie en wat we werkelijk zijn. Ons lichaam is de tempel van onze ziel, maar deze tempel is slechts tijdelijk. Wij zijn eeuwig, zonder begin en einde, kosmisch bewustzijn, een ster aan de hemel. We zijn het zand onder onze voeten en de lucht die we ademen.

Onze wil is een tijdelijke illusie totdat we inzien dat er slechts één wil is, die van God. Zijn wil geschiedde, zowel in de hemel als op aarde. Maar wie afgescheiden wilt leven, zal dit mogen, zodat hij de bittere vrucht mag proeven van verdriet. Niet uit woede, maar God doet dit uit liefde, want hij weet dat je terug zult keren naar het huis waar de zoete wijn wacht, de nectar van liefde. De grootste liefde die er is, is het loslaten van controle. Daarom gaf God ons onze vrijheid, en zo kunnen wij zijn huis weer terugvinden in onze tempel.

Wanneer we niet meer buiten onszelf zoeken, maar in onszelf. Liefde voor onszelf cultiveren en los leren laten. Mijn wil geschiede, zowel in de hemel, als op aarde. Ik ben Liefde, ik ben altijd.

Zoek en gij zult vinden

Zoek en gij zult vinden. Als u vindt, zoek dan niet verder. Het streven is niet te zoeken, het streven is te vinden. Zoek daarom voor uzelf uit, wat u zoekt. En weet, wanneer u vindt, waardoor u weet dat u het heeft gevonden. Hij die niet weet wat hij zoekt, zal altijd blijven zoeken en nooit vinden. Maar hij die weet wat hij dien te vinden, zal niet meer zoeken. Want wat u zoekt, is liefde, is rust en eenheid met uw zelf.

U hoeft niet langer te zoeken wanneer u de realisatie heeft dat alles reeds vertegenwoordigd is in uw hart. Wanneer u uw hart opent en om u heen kijkt met de ogen van een kind. Vol verbazing en liefde. In afwachting zonder verlangen. Het is het denken dat u in de weg staat. Het denken dat u zegt te gaan zoeken. Terwijl het hart zacht fluistert dat het er altijd al is en ook nu wacht op de roep van de ziel. Om weer te voelen, weer te ervaren en vol liefde te zijn.

Het hart zoekt niet, het hart is. Het zijn je gedachten die niet in het nu zijn maar continue op zoek gaan naar nieuwe prikkels van verlangen. Het hart weet en is daarom rustig. Het streeft niet naar meer of anders. Het wacht tot je klaar bent om te zijn. De wereld valt dan weg en alles wat overblijft is zuivere liefde. Acceptatie van alles wat is. Dit is de aarde waaruit de bloem zal bloeien die rijkt tot de hemel. Die de zon tot zich neemt en het licht haar kleuren laat zien.

Ieder mens heeft de keuze om te vrezen en lief te hebben. De angst zal verdwijnen als je plaats maakt voor liefde en licht. Als je de bloem van je hart opent zodat het licht weet waar ze haar stralen op mag laten vallen. Zoek daarom niet langer en wacht niet af. Maar vraag je zelf af wat je werkelijk verlangt. Is het de haast en stress van het leven dat je lijkt te moeten leiden. Of is er een dieper verlangen, een zoeken van de ziel die je de weg wijst naar liefde en rust. Geen verlangen meer, maar uitdrukking van de diepste schoonheid in jezelf.

Niet langer meer afhankelijk van de ander, maar er kunnen zijn voor de ander. Niet vanuit noodzaak, maar vanuit zijn. Niet vanuit verwachting, maar vanuit kunnen. Niet meer binden, maar vrij laten. Gun je liefde vrijheid, dan zal liefde vrijkomen. Verwacht je liefde te krijgen dan heb je haar nog niet gevonden. Liefde is zuiver en kent geen discriminatie. Liefde ben ik zelf.

Stilte, slechts stilte heeft de potentie om geluid te doen horen

Stilte, slechts stilte heeft de potentie om geluid te doen horen. Stilte, alleen in stilte hoor je de adem van het universum; de kosmische hartslag van alles wat is.

Donker, slechts in het donker bestaat er de kans ligt te zien. Donker, alleen dan kan er een licht uitbreken wat ons doet inzien dat donker slechts het sluiten van onze ogen voor het licht is.

Alleen, vanuit eenzaamheid ontdek je dat alles al één is. Alleen, al één, alleen jij kun jezelf doen uitstijgen van de massa en de eenheid vinden in het ‘al’ dat reeds is.

Het is binnen de dualiteit van ons bestaan dat de sleutels gevonden kunnen worden tot eenheid, tot heling, tot verbinding met de bron. Het is waar we bang voor zijn, wat ons juist thuis zal brengen. Maar het is de angst voor de verandering die gevreesd wordt. De angst om je leven om te gooien, om raar gevonden te worden, om afstand te nemen van alles wat je geleerd is en te luisteren naar je hart.

Het hart wil slechts liefde zijn en uitdrukken. Maakt geen onderscheid tussen leuk en aardig of stom en dom. Liefde kent geen kleurverschil, discrimineert niet en laat geen ruimte om grenzen aan te geven. Liefde is grenzeloos, kent eindeloze kleuren en omvat alles. En het is niet grijpbaar, valt ook niet te begrijpen. Liefde laat je rare dingen doen, gekke woorden zeggen, laat je lachen wanneer je anders terneergeslagen zou zijn.

Liefde is alles wat je nu niet bent. Liefde kun jij niet uitdrukken als individu, als individu ben je reeds de uitdrukking van liefde, het hoeft zichzelf verder niet uit te drukken of te bewijzen. Liefde mag slechts zijn. Zonder over na te denken, zonder logica en begrip. Liefde is. Je kunt het niet tegenhouden, je kunt je er alleen voor afsluiten. Je ogen ervoor sluiten, je oren toedekken en doen alsof het leven om jou draait. Maar je kunt er niet voor weglopen en er is nergens waar je ervoor kunt schuilen.

Liefde is overal. In het kleinste en het grootste, in het hardste en het zachtste, in de pijn en de glimlach. Ontken liefde niet langer, ontken jezelf niet meer. Sta op in je eigen kracht, ga in liefde.

De werkelijkheid is niet te bevatten in woorden

De werkelijkheid is niet te bevatten in woorden. Het gaat voorbij aan woorden, aan vorm en regels. Kent geen grenzen en uit zichzelf in een veelvoud die ons verstand te buiten gaat. Wanneer de wetenschap weer een aspect ontdekt en zogenaamd bewijst dat ‘iets’ bestaat, bewijst het alleen dat, wat al was. De wetenschap is geen ontdekker van nieuwe kennis, ze stoft slechts af wat reeds is, echter is vergeten.

Wanneer we vast blijven houden aan onze beperkte percepties van de werkelijkheid, dan zullen we nooit de werkelijkheid zelf ontdekken. Het is als kijken naar de schaduw van jezelf, maar jezelf niet zien in het werkelijk licht dat je schaduw veroorzaakt. Ken u zelve! Wat betekent dat eigenlijk. Kun je werkelijk jezelf kennen zonder de ander te leren kennen. Kun je de ander leren kennen, zonder jezelf te zijn.

Wanneer we de ander volledig toestaan zichzelf te zijn, wat blijft er dan nog van jou over? Ben je dan niet veel meer dan slechts je eigen waarneming. Wanneer we niet meer oordelen, niet meer grenzen stellen, dan gaan we de ander werkelijk zien zoals hij of zij is. En we zullen ook onszelf zien hoe we werkelijk zijn. Wanneer je naar je schaduw kijkt zie je contouren. Maar keer je ogen naar het licht, en het vormloze wordt zichtbaar.

Vergeet je vorm, je begrenzing, je angst en het leven. Wordt wat je werkelijk bent, weer één met de bron, het licht en de vormloze liefde. Je zult weer zijn, wie je daadwerkelijke bent. Één!

De wil om vrij te zijn of liever de onderdrukking van zuiver verlangen

De wil om vrij te zijn of liever de onderdrukking van zuiver verlangen. Leef je werkelijk naar de waarden van je ziel en hart? Spreekt je passie voor je acties of volg je netjes dat wat je opgelegd wordt. Laat je jezelf omkopen om daar je vrije wil voor op te geven of besef je dat je zelf de keuze hebt. Het dagelijks leven lijkt soms op een aaneenschakeling van verplichtingen maar je kiest er uiteindelijk zelf voor hoe daar mee om te gaan. Het uitvoeren van de dagelijkse acties staan los van vrijheid, want vrijheid kan niet gevat of gevangen worden in wat je doet, maar in hoe je het doet. Want in elke actie is er een interactie met je zelf en de ander.

Het is in deze interactie dat vrijheid te vinden is. Door de ander met liefde te bezien en haar de vrijheid te gunnen. Deze realisatie van vrijheid geeft de ander vrijheid. Wanneer je de ander niet meer langer gevangen houdt, dan bevrijd je jezelf ook. Jouw werkelijkheid wordt gevormd door de werkelijkheid die je voor jezelf creëert. Wat sta jij jezelf toe te ervaren? En handel je daar vervolgens wel naar? Durf je groots te zijn of zie je jezelf liever klein en angstig. Neem je verantwoordelijkheid voor je acties richting de ander of neem je het de ander kwalijk dat hij is zoals jij hem of haar wilt zien.

Geen mens op aarde kan de ander zien zoals hij werkelijk is. Het licht dat in de kern van iemands ziel schijnt is niet zichtbaar voor het oog dat niet in staat is zichzelf te zien. We zien de ander slechts door de sluiers van onwetendheid die we voor onszelf hebben opgetrokken. Pas wanneer we onszelf leren zien in het licht dat we werkelijk zijn, slechts dan zullen we ook onze broeder en zuster herkennen aan het licht dat ze is.

Kijk dus niet naar de ander als een ander, maar als een afspiegeling van hoe je naar jezelf kijkt. Herken jezelf in de ander en erken dat je samen één bent. Het is via elkaar dat je het ‘zelf’ kunt vinden dat je als individueel ‘ik’ beschouwt. Door jezelf weer te vinden, kun je de ander ook in haar ware licht gaan zien. Samen zijn we één. In eenheid komen we samen.

Loop niet doelloos rond maar streef ernaar je dromen waar te maken

Loop niet doelloos rond maar streef ernaar je dromen waar te maken. Wacht niet op de ander. Want je kunt blijven wachten tot je een ons weegt of je bent niet in staat de ander bij te houden. Kijk naar wat jij kunt realiseren vanuit je passie. Een belangrijke wet is die van de creatie. De creatieve scheppingskracht die je hebt ontvangen dient gebruikt te worden. Denk daarbij niet alleen aan de materialistische scheppingskracht, maar ook aan de spirituele. Goede daden, goede intenties en uitdrukking geven aan jezelf middels de juiste woorden. Dit is ook de lering van de Boeddha, het is een creatieve kracht die hij uitdraagt.

Je bent niet op aarde gekomen om simpelweg te zijn. Het zijn op zichzelf dient een creatie te zijn van liefde, van het vermogen God uit te drukken. Kijk daarom om je heen naar de sterren, naar het heelal. Ook dit is een creatie van God die niet zonder het woord geweest had kunnen zijn. Onze gedachten vormen onze realiteit. Hij die stil zit met slechte gedachten, creëert nog steeds de omstandigheden die hem doen lijden. Maar hij die handelt naar liefde, creëert liefde om hem heen.

Een glimlach of het tonen van respect kan al een stukje hemel op aarde creëren. En juist dit is de droom van God. Hij wil niet dat we elkaar afslachten om te claimen wat alleen hij heeft kunnen maken. De aarde is er om te delen en alles wat de aarde voortbrengt is God’s geschenk aan ons, aan ons allemaal. Het onderscheid dat de mens maakt is zijn eigen tekortkoming. Het geeft aan hoe onvolwassen de mensheid nog is. Politiek drijven is op angst gebaseerd, op onderdrukking waarbij het de mens verdeelt, niet verenigd. Straf niet degene die fout doet, maar vergeef hen omdat ze niet beter weten.

Een kind wat leert lopen en valt troost je, waarom troost je niet je naaste in de wetenschap dat hij aan het leren is. Ook het bieden van troost is een scheppingskracht van God. Het is een schepping van het hart. Laat je niet verleiden hij die je slaat terug te slaan, toon hem je hart want slechts door een voorbeeld hoe het anders kan zal hij leren. Voed angst niet met angst, maar transformeer angst met liefde en vrede.

Slechts met lege handen kun je de handen ineen slaan. Omhels je broeder en zuster, laat ze niet alleen staan. Maar geef ze ook de vrijheid jouw liefde af te wijzen. Ze dienen Gods liefde te vinden, daarin ligt de werkelijke bevrijding van het hart.

Ik geef je iets mee, mijn hart, een kompas om de weg terug te vinden

Sla me niet over, vergeet me niet. Laat me niet los in de duisternis nu ik gewend ben aan het licht.

Ik geef je iets mee, mijn hart, een kompas om de weg terug te vinden. Het zal je hart zijn die je wijst waar je moet gaan en hoe je moet lopen. Wees daarom niet gevreesd want je hoeft niet te zoeken naar de weg. Het pad terug naar mij is reeds in je aanwezig.

Maar waarom dan die afscheiding. Waarom wordt ik weg gestuurd van huis om haar weer terug te vinden?

Wie zegt dat ik je weg stuurt? Het is je eigen keuze om dichter bij mij te komen die ervoor zorgt dat je de omstandigheden creëer die je nodig acht om te groeien. Het is door weerstand dat je verlangen naar geluk groter wordt. Verdriet vraagt om verandering. Weerstand vraagt om actie. Het is juist het leven dat er voor zal zorgen dat je dichter bij mij komt. Wat je vraagt geef ik je. Maar vraag met niet het ‘hoe’, want daarin ben je slechts nog een kind om te begrijpen.

Is er geen andere weg om tot u te komen?

Elk kind bied ik de kortste weg aan. Het is een vrije keuze om een leven op aarde te leven. Wanneer je je ogen opent zie je dat de weg het kortste is door het moeras van de dualiteit. Wanneer je je afgescheiden voelt wil je de heling vanuit het diepst van het hart. Dan zijn de klanken van je ziel het luidst hoorbaar. Luister daarom naar wat je ziel je zegt. Je hart is de klankkast van haar echo. Sla haar gezang dus niet in de wind, maar volg haar pad en zing haar na.

Wanneer weet ik dat ik op de juiste weg ben?

Dat is vrij eenvoudig, wanneer je vrede in je hart voelt en alle andere verlangens weg vallen; anders dan bij mij te zijn. Wanneer je ontwaakt uit de droom die geschetst wordt door de wereld waarin je leeft. Maar besef dat de enige werkelijkheid de ziel is. Het enige dat blijft, de ziel is en het enige wat ooit geweest, de ziel is. Wanneer je de rust vind die voorbij de emotie, de gedachte en de herinnering gaat, dan weet je dat je hart spreekt. Want je hart spreekt alleen in het heden, niet in het verleden of de toekomst. Luister daarom goed naar wat je hart je te zeggen hebt. Zij weet wat goed voor je is, want in je hart weerklinkt mijn gebed.

Schijn bedriegt

Schijn bedriegt. Zelfs de zon die haar licht straalt op aarde kan bedrieglijk zijn als ze haar schaduw werpt. Want ook in de schaduw ontbreekt het niet aan licht. Het is slechts in het absolute donker dat er geen licht meer is. En zelfs dit is slechts een schijnvertoning want ook in donker kun je pas vaststellen dat het donker is als je niets meer ziet, maar betekent dit het ontbreken van licht of is het slechts dat je ogen niets zien. De zintuigen nemen slechts een klein deel van de werkelijkheid waar. Ze zijn per definitie beperkt en daarom is onze ervaring van het leven beperkt.

Het leven is licht en licht is slechts een waarneming die wij beperkt ervaren. Donker is niet het ontbreken van geluid, geur of gevoel. Het verschil tussen donker en licht geeft slechts de bandbreedte aan voor onze ogen wat ze waar kunnen nemen. Maar het is niet het begin en einde van onze werkelijkheid. Op een zelfde manier beperkt de mens haar leven. Het denkt in bandbreedtes omdat ze dit simpelweg gewend is te doen. Haar zintuigen weten niet beter.

Daarom is ware meditatie het uitsluiten van de zintuigen. Het is op zoek gaan naar die absolute stilte en vrede. Waar niets valt waar te nemen. Het volledig loslaten van alles wat is gevormd. Om de vormloze en tijdloze ruimte te betreden waar alles is in haar puurste en zuiverste staat. Het begin en het einde, bekeken van uit het midden. Het leven is slechts onze waarneming ervan. Hoe we het waarnemen, hoe we ermee omgaan; is slechts een tijdelijke illusie. Als een droom waar we uit dienen te ontwaken zodat we zelf kunnen kiezen welke richting ons leven op gaat. Welke ervaringen we willen toevoegen.

Wil je werkelijk leven? Zoek dan de stilte op zodat je het gereedschap leert begrijpen om vorm te geven. Met een hamer kun je glas kapot slaan of een spijker door twee planken bevestigen. Zo is het leven even dualistisch. Laat je het tegen jezelf werken of gebruik je het waar het voor bedoelt is. Leef als een staat van ‘zijn’. Of leef als een les waarbij je continue moet lijden. De keuze is geheel aan jou.

Leef alsof alle omstandigheden buiten je de werkelijkheid zijn. Of leef vanuit een besef dat de enige werkelijkheid in je zelf ligt. In de waarneming. Als waarnemer van hetgeen waargenomen wordt. Er is werkelijk geen onderscheid. Er is slechts een focus. Op het één, het ander, of alle facetten. Kies daarom wijs. Want alleen jij kan deze keuze maken. Voor jezelf, vanuit jezelf.

Wat is jouw voertuig naar innerlijke vrede?

Het is het moeilijkst meetbaar, maar het belangrijkst voor je spirituele ontwikkeling. Hoe je je voelt, hoe je omgaat met de situaties van dag tot dag. Sta je open voor nieuwe inzichten en inspiraties en kun je in de spiegel kijken en van jezelf houden. Helaas ligt het meer voor de hand om de dag te analyseren op basis van wat je gedaan heb. Was je dag op het werk druk of juist rustig, heb je af gekregen wat je af moest krijgen of ging je juist naar huis met stress en het idee dat je nog 8 uur tekort kwam.

De mens laat zich veelal leiden door alle uiterlijke vormen van deze materialistische wereld. We kijken naar het weer en voelen ons even neerslachtig als de grijze lucht die ons omringd. Krijgen we op het werk onze taken niet af dan voelt dat als een falen, slechts weinige kunnen dit van zich afkloppen. Maar stel jezelf gewoon eens de vraag; ben je geboren om te werken? Het zou toch wel een erg trieste gedachte zijn als daarop je antwoord ‘Ja’ blijkt te zijn. Toch lijkt het alsof veel mensen om me heen zich wel zo gedragen.

Het heeft mij lang geduurd om te realiseren dat de uiterlijke omstandigheden er eigenlijk niets toe doen hoe ik me ‘mag’ voelen. Ik liet het vaak wel toe, in mijn eigen onwetendheid wellicht, of omdat het me niet genoeg frustreerde. Frustratie is als een wekker, je gaat langzaam maar zeker je ogen open doen en zien dat het eigenlijk anders hoort te zijn. Een baby wordt niet geboren met een diploma of arbeidscontract. Dat is de maatschappij die dat oplegt. Ik zag het ook toen mijn vader ziek werd en hij zich in de steek gelaten voelde door zijn werk. Het was onder andere die frustratie welke hem liet inzien dat het leven meer dan werk was.

Werkelijk geluk bevindt zich niet buiten ons. Ik begin het steeds meer te ontdekken in mijn meditatie. Meditatie is geen kwestie van ‘niet meer nadenken’ of zo stil mogelijk zitten en op je ademhaling letten. Dat is slechts het voertuig. Meditatie is vrede. Een vrede in onszelf die alle situaties en omstandigheden overstijgt. Ik ben ervan overtuigd dat ook iemand als Nelson Mandela deze vrede gevonden heeft in zijn cel. Zijn gevangenschap was zijn voertuig zoals dat voor mij meditatie en muziek is.

En misschien is het voor anderen wél hun werk? Werk waar ze in harmonie, balans en passie datgeen kunnen doen wat ze vrede geeft. Maar of dit soort werk mogelijk is in het bedrijfsleven waar geldelijk gewin de boventoon drijft? Het is allemaal tijdelijk van aard. Werkelijke vrede is een toestand van ‘zijn’ die tijd en ruimte ontstijgt. Alleen hoe er te komen? Dat is wellicht het bijzondere van het leven; dat we door alle omstandigheden, alle stress, zorgen en ziektes we toch in staat zijn die vrede in ons zelf te vinden.

Niet ondanks de omstandigheden, maar dankzij de omstandigheden! Want het zijn juist de moeilijkheden, de uitdagingen en onze medemens die ons de kans biedt vrede in onszelf te vinden. Het enige wat je dient te doen, is jouw voertuig vinden, maar wellicht zit je daar al middenin en besef je nog niet dat het juist dit voertuig is wat je richting de vrede brengt.

Je staat te trappelen vol ongeduld

Je staat te trappelen vol ongeduld. Weken lang wacht je op dit moment en nu mag je eindelijk; je eerste vrije plons in het zwembad. Je maakt je tenen nat langs de kant en vraagt aan hen die zijn gesprongen hoe het water is. Blij spartelend roepen ze dat je ook moet komen. Het is leuk en je wilt ook zo snel mogelijk springen. Maar dan is er toch opeens die vrees. Want het water is diep, je gaat twijfelen. Wat als je water in je ogen krijgt. Wat als dit, wat als dat. Je laat je ondeugende blijdschap los en gaat je zorgen maken over alle ‘wat als’ gevallen.

Je besluit toch maar niet te springen en rent snel naar moeder terug. Het lijkt er soms wel op alsof opgroeien gepaard gaat met jezelf beperken. Je bouwt muren om je heen en durft niet meer te springen. Niet meer het enthousiasme toe te laten wat je in eerste instantie liet bewegen. Waarom spring je niet gewoon. Je kunt altijd nog terug, je bent dan misschien nat maar drogen doe je toch wel. Het zal je hooguit wat tijd kosten maar je bent een ervaring rijker.

Veel ‘kinderen’ durven niet meer te springen. Ze worden niet meer herinnert onbezorgd blij te zijn maar na te denken. Niet te voelen maar de ratio in te duiken. De ‘wat als’ generatie zijn we geworden. Ook wij zijn kinderen, we hebben slechts een fysiek lichaam wat ondertussen op leeftijd is. Maar onze ziel is jong, als een kind. Moeder aarde, vader God, wij zijn als de kinderen die mogen spelen in hun paradijs. Maar we durven het niet meer. We sluiten onze ogen niet voor de stilte in ons zelf, maar voor de mogelijkheden die we hebben. De vrijheid die we mogen ervaren en pakken.

Het zwembad is er om van te genieten. Om in te spelen. Maar liever kijken we toe hoe anderen plezier hebben en vergeten daarbij ons zelf. Dat we mee mogen doen aan de creatie van het leven. Het ervaren van plezier. Durf je weer jong te voelen. Durf weer te ervaren wat het is om als een kind onbezorgd en onbezonnen te zijn. Die stap te wagen. Gewoon te springen. Wat kan er werkelijk gebeuren met je? Het water vangt je sprong op en je lichaam zal automatisch weer de oppervlakte vinden.

Het water doet je vrij voelen. Alsof je gewichtsloos bent. Het geeft je de vrijheid om te bewegen. Misschien durf je zelfs van de springplank te springen de volgende keer. Maak je het voor jezelf nog iets spannender. Maak niet alleen je tenen nat. Spring erin! Ga ervoor! Leef je leven om daarbij plezier te hebben en te genieten. Het leven is te mooi om alleen maar aan de kant toe te kijken.