Je staat te trappelen vol ongeduld

Je staat te trappelen vol ongeduld. Weken lang wacht je op dit moment en nu mag je eindelijk; je eerste vrije plons in het zwembad. Je maakt je tenen nat langs de kant en vraagt aan hen die zijn gesprongen hoe het water is. Blij spartelend roepen ze dat je ook moet komen. Het is leuk en je wilt ook zo snel mogelijk springen. Maar dan is er toch opeens die vrees. Want het water is diep, je gaat twijfelen. Wat als je water in je ogen krijgt. Wat als dit, wat als dat. Je laat je ondeugende blijdschap los en gaat je zorgen maken over alle ‘wat als’ gevallen.

Je besluit toch maar niet te springen en rent snel naar moeder terug. Het lijkt er soms wel op alsof opgroeien gepaard gaat met jezelf beperken. Je bouwt muren om je heen en durft niet meer te springen. Niet meer het enthousiasme toe te laten wat je in eerste instantie liet bewegen. Waarom spring je niet gewoon. Je kunt altijd nog terug, je bent dan misschien nat maar drogen doe je toch wel. Het zal je hooguit wat tijd kosten maar je bent een ervaring rijker.

Veel ‘kinderen’ durven niet meer te springen. Ze worden niet meer herinnert onbezorgd blij te zijn maar na te denken. Niet te voelen maar de ratio in te duiken. De ‘wat als’ generatie zijn we geworden. Ook wij zijn kinderen, we hebben slechts een fysiek lichaam wat ondertussen op leeftijd is. Maar onze ziel is jong, als een kind. Moeder aarde, vader God, wij zijn als de kinderen die mogen spelen in hun paradijs. Maar we durven het niet meer. We sluiten onze ogen niet voor de stilte in ons zelf, maar voor de mogelijkheden die we hebben. De vrijheid die we mogen ervaren en pakken.

Het zwembad is er om van te genieten. Om in te spelen. Maar liever kijken we toe hoe anderen plezier hebben en vergeten daarbij ons zelf. Dat we mee mogen doen aan de creatie van het leven. Het ervaren van plezier. Durf je weer jong te voelen. Durf weer te ervaren wat het is om als een kind onbezorgd en onbezonnen te zijn. Die stap te wagen. Gewoon te springen. Wat kan er werkelijk gebeuren met je? Het water vangt je sprong op en je lichaam zal automatisch weer de oppervlakte vinden.

Het water doet je vrij voelen. Alsof je gewichtsloos bent. Het geeft je de vrijheid om te bewegen. Misschien durf je zelfs van de springplank te springen de volgende keer. Maak je het voor jezelf nog iets spannender. Maak niet alleen je tenen nat. Spring erin! Ga ervoor! Leef je leven om daarbij plezier te hebben en te genieten. Het leven is te mooi om alleen maar aan de kant toe te kijken.

Een gedachte over “Je staat te trappelen vol ongeduld”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *