Shantaram

Lin ontsnapt uit een Australische gevangenis en reist met een vals paspoort naar India. Hij dompelt zich onder in de kleurrijke chaos van Bombay, waar hij de trouwe gids Prabaker ontmoet en bevriend raakt met de maffiabaas Khader Khan en de ongrijpbare Karla. Onder de indruk van de armoede in de krottenwijken en gesteund door zijn nieuwe vrienden besluit Lin zijn beperkte EHBO-training aan te wenden om een kliniek te beginnen. Terwijl een niet aflatende stroom verstotelingen bij hem aanklopt, bouwt hij een nieuw leven op. Maar pas als Lin de innerlijke rust voelt om kritisch te kijken naar zijn eigen daden, komt de liefde waarnaar hij zo verlangt binnen handbereik.

Shantaram is een onweerstaanbare epische roman met een indrukwekkende levensboodschap,… dat voor een groot deel gebaseerd is op het leven van de auteur. Gregory David Roberts (Melbourne, 1952) werd na het plegen van een serie roofovervallen in Australië veroordeeld tot negentien jaar gevangenisstraf. Na zijn ontsnapping werd hij de meest gezochte man van Australië en begon hij een lange reis over verschillende continenten. Roberts woonde tien jaar in de sloppenwijken van Bombay, vervalste documenten, smokkelde wapens naar Afghanistan en werkte voor de maffia. Toen werd hij alsnog opgepakt. Nadat hij zijn straf uitgezeten had, schreef hij Shantaram.

Onbegrensde onzekerheid

Het denken levert ons een aantal prachtige producten waarvan de boeiendste nog wel angst en onzekerheid zijn. Niet helemaal correct, angst wordt vaak gebruikt om onzekerheid gestalte te geven. Onzekerheid zelf is geen product van het denken, onzekerheid is eigenlijk niets, het bestaat niet in werkelijkheid!

Ik ben onzeker over iets” zegt alleen dat de uitkomst onbekend is. In die zin schuilt noch angst, noch blijdschap. Onzekerheid op zichzelf bevat geen emotie, geen waarde oordeel. Dit komt later, als het denken aan het werk gaat. Want het denken werkt in de voltooid verleden tijd! Het denken zoekt houvast en gaat allemaal illusies voorschotelen om je angst in te boezemen. Die angst moet ervoor zorgen dat je op de bekende paden blijft lopen. Maar nader bezien slaagt het denken hier totaal niet in. Want ook al gebruikt het angst als wapen, ben je in staat om die daadwerkelijke pijn te voelen? Nooit, nooit, nooit! Nooit stelt die angst je in staat om de pijn te voelen die samengaat met de voorgeschotelde illusies. Want je grootste angst is de confrontatie met angst. Angst voor angst heft zichzelf op! Dit is heel belangrijk om voor jezelf uit te zoeken! Lees verder Onbegrensde onzekerheid

Aan jou de keuze

Ik kwam onlangs weer een oud-collega tegen waaraan ik goede herinneringen ontleen. Hij was de enige toentertijd die me vroeg waarom ik bij die werkgever wilde werken. Zijn motief was zeer idealistisch van aard en ingegeven door zijn gevoel. Ik kwam helaas niet veel verder dan wat materialistische en praktische zaken; ik ging meer verdienen, het was dicht bij huis en de baan ‘leek me wel leuk’. Mijn keuze was dus voor een groot deel ingegeven door het verstand.

Nu, een paar jaar verder, ben ik ervan overtuigd dat nagenoeg elke keuze met ‘het verstand’ gemaakt, een foute is… of, op zijn minst twijfelachtig! Hierbij heb ik het vooral over persoonlijke keuzes, zakelijke keuzes dien je vanuit meerdere invalshoeken te bekijken. Maar op die belangrijke knooppunten in je leven moet je NOOIT een keuze maken met je hoofd.

Het verstand staat nooit toe dat je nieuwe wegen inslaat,
het houdt niet van onbekend terrein.

De hersenen zijn als een grote bibliotheek met allerlei verwijzingen en associaties. Dit alles gebaseerd op wat is geweest. Het reageert supersnel op al je opdrachten om informatie op te hoesten zolang de informatie maar bekend is. Het is als een databank, geen beslisorgaan! Hoe moet je dán keuzes maken? Er zijn grofweg twee manieren te noemen; op basis van gevoel óf op basis van intuïtie. Intuïtief ingestelde mensen zullen, wanneer ze zichzelf de juiste vraag stellen, intuïtief en vrijwel direct weten wat het beste antwoord is.

Emotioneel ingestelde mensen dienen echter wat meer tijd te nemen, ze zeggen wel 3 dagen. Dag 1 is je antwoord linksom, dag 2 rechtsom en dag 3 twijfel je misschien aan alles. Hierdoor leer je de leegte inzien van keuzes, er is geen absoluut goed of fout! Het denken zal zeker zijn rol proberen op te eisen bij de keuzes en gaat je bestoken met alles wat er wel niet fout kan gaan als je niet luistert naar het denken. Vooral bij intuïtief ingestelde mensen is het belangrijk goed te onderscheiden wat het denken doet en wat de intuïtie zegt. Voor emotionele mensen ligt dit iets genuanceerder, want zij kunnen het denken gebruiken om tot de beste keuze te komen.

De keuze maken die voor jou het best is lijkt ineens niet meer zo gemakkelijk. De eerste vraag die je jezelf echter moet stellen is: wil ik vooruit in het leven of blijven hangen in het verleden? Aan jou de keuze!

De naakte waarheid

Onlangs ben ik samen met mijn vriendin naar de sauna geweest. Wat is er lekkerder na een werkdag dan zo snel mogelijk alle stress uit je lijf te zweten. Het mooie van een sauna is de puurheid van iedereen. Geen kleding om je status aan op te hangen, in tegendeel! Alle hobbels, knoppels, haartjes, littekens, piercings en tatoeages die onder kleding verborgen blijven worden opeens zichtbaar. Iedereen is door zijn naaktheid gelijk aan elkaar maar gelijk zie je de unieke vorm van elk lichaam. Elk mens is uniek! Er moeten meer dan 70 miljard mensen tegelijkertijd op de aarde zijn voordat de kans is dat je een gelijke tegenkomt. Lees verder De naakte waarheid

Ik wil.. uhh.. gewoon iets anders

Verandering is het meest boeiende in een mensenleven. Ik geloof dat het doel van het mensenleven is het loslaten van verandering. Daarmee bedoel ik niet dat je niet moet veranderen maar meer dat je een statisch ZIJN moet loslaten. Niet ik was, of ik wordt, maar ik ben. Zijn als water en meegaan in het moment van NU. Verandering bestaat alleen in het conceptuele ‘vroeger’ en ‘ooit’. Slechts weinigen onder ons leven werkelijk in het nu. We pikken er soms iets van op; kijken naar je kind die een eerste stapje doet, luisterend naar muziek of de prikkel van vers eten op je tong. Op zo’n moment denk je niet, sta je open voor een nieuwe sensatie en leef je dus in het moment dat nu heet.

We willen graag meer, willen het graag anders, net als vroeger of juist niet. We houden vast aan een idee van een perfecte waarheid terwijl die niet bestaat. De toekomst valt niet te voorspellen en het verleden bestaat evenmin. Want hoe wordt het verleden niet gevormd door hoe we het zelf willen zien. Maar wij zijn veranderd, misschien een beetje, maar genoeg om van ons verleden een geschiedenisboek te maken waarvan de feiten discutabel zijn. Lees verder Ik wil.. uhh.. gewoon iets anders

Kleur bekennen

Als reiziger had ik af en toe de neiging te denken het ‘zoveel beter’ te hebben dan anderen. In bijvoorbeeld Midden Amerikaanse landen zag ik veel armoede, of ging het te langzaam naar mijn zin.

“Die mensen zullen het ook nooit leren!”
“Kijk nou, dat kind heeft niet eens schoenen aan z’n voeten!”

Ik betrapte mezelf er ook op naar een oordeel te grijpen als ik weer verbaasd was over iets. Toch is het niet eerlijk, niet eens reëel om die mensen te beoordelen naar de manier waarop zij hún leven leven. Lees verder Kleur bekennen

De kinderboerderij

Je bent vast wel eens op een kinderboerderij geweest, als kind, of met een kind. Het is altijd erg leuk om de dieren te voederen. Je houdt wat voedsel in je hand, zakt door je knieën en blijf rustig zitten zodat het diertje niet schrikt en voorzichtig op je afkomt tot het bij je hand kan. Iedereen leert het op die manier, rustig blijven en geduldig zijn.

De kinderboerderij is een ideale school voor kinderen om enkele van de belangrijke levenslessen te leren, die we als volwassenen al weer vaak vergeten zijn. Want afwachten, rustig blijven, geduld opbrengen.. forget it! Alles moet snel, snel, snel en liever gisteren dan vandaag. Maar hoe zouden die kleine diertjes hebben gereageerd als we druk zouden doen, schelden dat ze NU moeten eten. Het zou niet echt werken. Wat de les is voor het kind? Afwachten is het antwoord! Lees verder De kinderboerderij

Van je familie moet je het hebben

Ik herinner me een goed gesprek met een vriend. Hij had me nodig, een luisterend oor, een half woord soms. De rode draad was het thema relaties, vriendschappen en familie. Wat iemand voor je betekent en de rol daarvan in je leven. Op een gegeven moment vroeg ik hem;

“Zou je broer je vriend zijn als je de bloedband niet zou hebben?”

Schokkend voor de één en wellicht begrijpelijk voor de ander was zijn antwoord ‘nee’. En eigenlijk ligt hier een enorme schoonheid in verborgen. Want hij houdt wel van hem! Lees verder Van je familie moet je het hebben

Nu is alles anders

Dualiteit is een belangrijke bron van ons lijden. We zien onszelf als gescheiden van de ander, gescheiden van de natuur en haar dierenwereld. Ik en het ander. Ik en God. Los van alle instituten die er baat bij hebben dat we duaal denken, is het ook iets wat we fysiek lijken te hebben meegekregen. Twee oren, twee ogen, twee neusgaten, zelfs onze mond proeft links anders dan rechts. In onze multi-dimensionale wereld ontkomen we er bijna niet aan om alles te zien in een duaal karakter. In alles wat we ervaren worden we, al dan niet onbewust, geconfronteerd met dualiteit.

“Het gras is altijd groener bij de buurman!”

Als dualiteit een bron van lijden is, moet er ook iets tegenover staan wat het lijden opheft, of waarbij geen sprake is van lijden. Het logische antwoord is natuurlijk ‘ja’, er is een manier van ervaren waarbij dualiteit geen rol speelt, waarbij geen scheiding kan worden waargenomen. Maar hoe kun je waarnemen op een niet-duale manier, waarnemen dat er geen scheiding is en alles één is. Alles is Leegte. Het is meditatie wat de sleutel vormt tot Leegte.

Meditatie wordt gebruikt in elke religie om tot groter inzicht te komen. Mensen denken vaak dat het iets ‘oosters’ is maar dat is een misvatting. Meditatie is een eenvoudige manier om het denken tot rust te laten komen en slechts te focussen op bijvoorbeeld de ademhaling. Het denken is de aanjager van duale waarneming, de ademhaling daarentegen geeft je de ruimte om in contact te komen met het hogere zelf. Wanneer je net begint met meditatie lijkt het soms op een ping-pong wedstrijd: “wanneer je gaat nadenken over wat je waarneemt is het waargenome al weer weg”. Meditatie is leren loslaten, is zijn in het Nu. Het Nu kent geen ruimte en tijd, geen jij en ik. In het Nu is alles één!

Kijk eens aan!

Ik ben een sociale ziel, empatisch en geëngageerd(*). En toch ontbrak er iets, of beter gezegd, miste er iets waarvan ik tot voor kort niet wist dat ik het miste, namelijk oogcontact. Maar dan écht oogcontact. Dus niet die vluchtige blik en dan snel je hoofd wegdraaien of de andere kant opkijken. Ik wil ook gelijk één misverstand wegnemen, want dit stukje gaat niet over de mensen die je al denkt te kennen, maar juíst de mensen die je niet kent.. op straat, in de winkel achter de kassa of die vervelende buurman.

Ik oefen mezelf erin mensen langer aan te kijken, recht in hun ogen, écht in hun ogen. In plaats van de afstand te vergroten wil ik hem kleiner maken. En het gevolg is bijzonder te noemen. De afgelopen tijd heb ik nog nooit zoveel vrolijke, lieve mensen ontmoet. Daarnaast heb ik de overtuiging dat je vooral een opening voor jezelf creëer, om jezelf beter te leren kennen. Want het is slechts ons denken dat ons scheidt van elkaar. Zoals Bono van U2 zo mooi zingt in het nummer One: “we are one, but we are not the same”.

Kijk de ander aan en groet jezelf!

(*) tijdens een bandwedstrijd kreeg ik als negatief commentaar dat ik té geëngageerd was. WAT? Ik wist dus niet wat dat betekende, raar eigenlijk hoe je soms geconfronteerd wordt met woorden die je nog nooit opgevallen zijn. Een manier van uitleg: handelend in het welzijn van de samenleving. Kan ik mee leven!