Schijn bedriegt

Schijn bedriegt. Zelfs de zon die haar licht straalt op aarde kan bedrieglijk zijn als ze haar schaduw werpt. Want ook in de schaduw ontbreekt het niet aan licht. Het is slechts in het absolute donker dat er geen licht meer is. En zelfs dit is slechts een schijnvertoning want ook in donker kun je pas vaststellen dat het donker is als je niets meer ziet, maar betekent dit het ontbreken van licht of is het slechts dat je ogen niets zien. De zintuigen nemen slechts een klein deel van de werkelijkheid waar. Ze zijn per definitie beperkt en daarom is onze ervaring van het leven beperkt.

Het leven is licht en licht is slechts een waarneming die wij beperkt ervaren. Donker is niet het ontbreken van geluid, geur of gevoel. Het verschil tussen donker en licht geeft slechts de bandbreedte aan voor onze ogen wat ze waar kunnen nemen. Maar het is niet het begin en einde van onze werkelijkheid. Op een zelfde manier beperkt de mens haar leven. Het denkt in bandbreedtes omdat ze dit simpelweg gewend is te doen. Haar zintuigen weten niet beter.

Daarom is ware meditatie het uitsluiten van de zintuigen. Het is op zoek gaan naar die absolute stilte en vrede. Waar niets valt waar te nemen. Het volledig loslaten van alles wat is gevormd. Om de vormloze en tijdloze ruimte te betreden waar alles is in haar puurste en zuiverste staat. Het begin en het einde, bekeken van uit het midden. Het leven is slechts onze waarneming ervan. Hoe we het waarnemen, hoe we ermee omgaan; is slechts een tijdelijke illusie. Als een droom waar we uit dienen te ontwaken zodat we zelf kunnen kiezen welke richting ons leven op gaat. Welke ervaringen we willen toevoegen.

Wil je werkelijk leven? Zoek dan de stilte op zodat je het gereedschap leert begrijpen om vorm te geven. Met een hamer kun je glas kapot slaan of een spijker door twee planken bevestigen. Zo is het leven even dualistisch. Laat je het tegen jezelf werken of gebruik je het waar het voor bedoelt is. Leef als een staat van ‘zijn’. Of leef als een les waarbij je continue moet lijden. De keuze is geheel aan jou.

Leef alsof alle omstandigheden buiten je de werkelijkheid zijn. Of leef vanuit een besef dat de enige werkelijkheid in je zelf ligt. In de waarneming. Als waarnemer van hetgeen waargenomen wordt. Er is werkelijk geen onderscheid. Er is slechts een focus. Op het één, het ander, of alle facetten. Kies daarom wijs. Want alleen jij kan deze keuze maken. Voor jezelf, vanuit jezelf.

Wat is jouw voertuig naar innerlijke vrede?

Het is het moeilijkst meetbaar, maar het belangrijkst voor je spirituele ontwikkeling. Hoe je je voelt, hoe je omgaat met de situaties van dag tot dag. Sta je open voor nieuwe inzichten en inspiraties en kun je in de spiegel kijken en van jezelf houden. Helaas ligt het meer voor de hand om de dag te analyseren op basis van wat je gedaan heb. Was je dag op het werk druk of juist rustig, heb je af gekregen wat je af moest krijgen of ging je juist naar huis met stress en het idee dat je nog 8 uur tekort kwam.

De mens laat zich veelal leiden door alle uiterlijke vormen van deze materialistische wereld. We kijken naar het weer en voelen ons even neerslachtig als de grijze lucht die ons omringd. Krijgen we op het werk onze taken niet af dan voelt dat als een falen, slechts weinige kunnen dit van zich afkloppen. Maar stel jezelf gewoon eens de vraag; ben je geboren om te werken? Het zou toch wel een erg trieste gedachte zijn als daarop je antwoord ‘Ja’ blijkt te zijn. Toch lijkt het alsof veel mensen om me heen zich wel zo gedragen.

Het heeft mij lang geduurd om te realiseren dat de uiterlijke omstandigheden er eigenlijk niets toe doen hoe ik me ‘mag’ voelen. Ik liet het vaak wel toe, in mijn eigen onwetendheid wellicht, of omdat het me niet genoeg frustreerde. Frustratie is als een wekker, je gaat langzaam maar zeker je ogen open doen en zien dat het eigenlijk anders hoort te zijn. Een baby wordt niet geboren met een diploma of arbeidscontract. Dat is de maatschappij die dat oplegt. Ik zag het ook toen mijn vader ziek werd en hij zich in de steek gelaten voelde door zijn werk. Het was onder andere die frustratie welke hem liet inzien dat het leven meer dan werk was.

Werkelijk geluk bevindt zich niet buiten ons. Ik begin het steeds meer te ontdekken in mijn meditatie. Meditatie is geen kwestie van ‘niet meer nadenken’ of zo stil mogelijk zitten en op je ademhaling letten. Dat is slechts het voertuig. Meditatie is vrede. Een vrede in onszelf die alle situaties en omstandigheden overstijgt. Ik ben ervan overtuigd dat ook iemand als Nelson Mandela deze vrede gevonden heeft in zijn cel. Zijn gevangenschap was zijn voertuig zoals dat voor mij meditatie en muziek is.

En misschien is het voor anderen wél hun werk? Werk waar ze in harmonie, balans en passie datgeen kunnen doen wat ze vrede geeft. Maar of dit soort werk mogelijk is in het bedrijfsleven waar geldelijk gewin de boventoon drijft? Het is allemaal tijdelijk van aard. Werkelijke vrede is een toestand van ‘zijn’ die tijd en ruimte ontstijgt. Alleen hoe er te komen? Dat is wellicht het bijzondere van het leven; dat we door alle omstandigheden, alle stress, zorgen en ziektes we toch in staat zijn die vrede in ons zelf te vinden.

Niet ondanks de omstandigheden, maar dankzij de omstandigheden! Want het zijn juist de moeilijkheden, de uitdagingen en onze medemens die ons de kans biedt vrede in onszelf te vinden. Het enige wat je dient te doen, is jouw voertuig vinden, maar wellicht zit je daar al middenin en besef je nog niet dat het juist dit voertuig is wat je richting de vrede brengt.

Je staat te trappelen vol ongeduld

Je staat te trappelen vol ongeduld. Weken lang wacht je op dit moment en nu mag je eindelijk; je eerste vrije plons in het zwembad. Je maakt je tenen nat langs de kant en vraagt aan hen die zijn gesprongen hoe het water is. Blij spartelend roepen ze dat je ook moet komen. Het is leuk en je wilt ook zo snel mogelijk springen. Maar dan is er toch opeens die vrees. Want het water is diep, je gaat twijfelen. Wat als je water in je ogen krijgt. Wat als dit, wat als dat. Je laat je ondeugende blijdschap los en gaat je zorgen maken over alle ‘wat als’ gevallen.

Je besluit toch maar niet te springen en rent snel naar moeder terug. Het lijkt er soms wel op alsof opgroeien gepaard gaat met jezelf beperken. Je bouwt muren om je heen en durft niet meer te springen. Niet meer het enthousiasme toe te laten wat je in eerste instantie liet bewegen. Waarom spring je niet gewoon. Je kunt altijd nog terug, je bent dan misschien nat maar drogen doe je toch wel. Het zal je hooguit wat tijd kosten maar je bent een ervaring rijker.

Veel ‘kinderen’ durven niet meer te springen. Ze worden niet meer herinnert onbezorgd blij te zijn maar na te denken. Niet te voelen maar de ratio in te duiken. De ‘wat als’ generatie zijn we geworden. Ook wij zijn kinderen, we hebben slechts een fysiek lichaam wat ondertussen op leeftijd is. Maar onze ziel is jong, als een kind. Moeder aarde, vader God, wij zijn als de kinderen die mogen spelen in hun paradijs. Maar we durven het niet meer. We sluiten onze ogen niet voor de stilte in ons zelf, maar voor de mogelijkheden die we hebben. De vrijheid die we mogen ervaren en pakken.

Het zwembad is er om van te genieten. Om in te spelen. Maar liever kijken we toe hoe anderen plezier hebben en vergeten daarbij ons zelf. Dat we mee mogen doen aan de creatie van het leven. Het ervaren van plezier. Durf je weer jong te voelen. Durf weer te ervaren wat het is om als een kind onbezorgd en onbezonnen te zijn. Die stap te wagen. Gewoon te springen. Wat kan er werkelijk gebeuren met je? Het water vangt je sprong op en je lichaam zal automatisch weer de oppervlakte vinden.

Het water doet je vrij voelen. Alsof je gewichtsloos bent. Het geeft je de vrijheid om te bewegen. Misschien durf je zelfs van de springplank te springen de volgende keer. Maak je het voor jezelf nog iets spannender. Maak niet alleen je tenen nat. Spring erin! Ga ervoor! Leef je leven om daarbij plezier te hebben en te genieten. Het leven is te mooi om alleen maar aan de kant toe te kijken.

Sta op nadat je bent gevallen en loop weer verder

Sta op nadat je bent gevallen en loop weer verder. Er is niets waarvoor je op je knieën moet blijven zitten wenen. Richt je ogen weer omhoog en sta op. Wanneer je blijft treuren om wat er gebeurt is, blijft je aandacht slechts gericht op wat was, niet op wat is of zou kunnen zijn. Je moet weer op staan en doorgaan. Verder gaan zodat je zelf kunt zien waar naartoe de weg leidt die je in geslagen bent.

Elk pad leidt uiteindelijk tot de rust die je zoekt in je ziel. Maar velen onder jullie zitten stil, blijven op de plaats waar ze onderuit gaan en treuren onder hen die ook treuren. Ze versterken elkaar en denken zo een eenheid te vormen met elkaar. Maar je ontkent je eigen potentieel, je ontkent de bodem waarop je geboren bent. Als je lading te zwaar is, laat deze dan juist op de plek achter waar het je te zwaar wordt. Laat haar los en ga verder, zonder alle ballast uit het verleden.

Het verleden los laten is het enige wat je hoeft te doen. Niet langer proberen vast te houden aan dat wat je niet meer dient. Het stof achter je zal dalen tot het weer wacht om opgewekt te worden door de volgende zoeker. Niets blijft hetzelfde, voor niemand, waarom zou het voor jou anders zijn. Sta daarom weer op en loop verder, ga verder met je leven en blijf niet treuren. Sta je zelf toe verdriet te voelen, maar zie de opluchting ook als moment om weer verder te gaan.

Het leven is lijden wanneer je daarvoor kiest. Maar lijden is slechts een ervaring die je kan helpen door te gaan. Want de ziel kent geen lijden en is daarom op weg terug naar de zuivere staat van zijn. Laat je ziel je daarom leiden, ze weet waar ze naartoe terug wil en hoe daar te komen. Je hart dient daarbij als kompas, niet voor de ander, maar voor jezelf. Laat je hart je de weg wijzen weer thuis te komen maar wees vooral stil. Stil om je ziel te laten spreken, opdat ze weet.

Ga voorbij alles wat als zinnig klinkt, ga voorbij aan alles wat bekend klinkt. Alles wat bekend is, heeft je slechts gebracht waar je nu bent. Alles wat je weet is oud en dient je niet. De ziel gaat daar waar het nieuw is, waar het spontaan en liefdevol is. Laat je ziel je leiden naar waar alles onbekend is voor jou, want je zult weten dat je de goede weg gaat.

Ik ben de herberg, de herbergier en zal je herbergen

Ik ben de herberg, de herbergier en zal je herbergen. Toch is mijn herberg leeg. Kan ik niemand van dienst zijn en blijven mijn diensten achterwege. Ik wacht, want ik weet dat op een dag de eerste zoekende aan mijn deur zal kloppen. Hij zal me vragen naar de weg om een herberg te vinden en ik zal hem de weg wijzen. Ik zal hem zeggen waar hij de herberg zal vinden en hoe te zoeken. Hij zal zijn weg vervolgen, zijn zoektocht zal door gaan naargelang zijn verlangen te zoeken.

Totdat hij later weer aanklopt bij mijn herberg. En wederom vraagt hij waar hij de herberg kan vinden. Hij toont me zijn frustratie want de weg die ik wees heeft hem weer naar mij geleid. Ik toon hem wederom de weg en vraag hem of hij toch niet tijdelijk iets wilt eten en drinken. Maar de zoeker heeft haast en wil geen tijd verliezen. Weer vertrekt hij, dit keer meer vastberaden dan voorheen.

Zo komen veel mensen aan bij mijn herberg. Ze zijn zoekende maar weten niet waarnaar. Ze realiseren zich niet dat de zoekvraag voldoende is om te vinden wat ze zoeken. Er is niets meer nodig dan de wens, het verlangen uit te spreken om mij te vinden. Mijn herberg is niet het antwoord, mijn herberg is de vraag. Ik ben tevens de zoeker en waar ik me herberg is wat gevonden wordt wanneer je de vraag uitspreekt. De vraag is wat verborgen is.

Verwacht dus geen antwoord op je vraag want je zult lang mogen zoeken. Maar weet dat wanneer je de vraag stelt, je alles gevonden hebt waar je hart naar verlangt. Je hoeft niet verder te zoeken. Je hoeft niet verder te vragen. De herberg is in je. Jij bent de herbergier van het verlangen naar het leven. Liefde is wat je herbergt. Ga dus gewoon in stilte rusten in de herberg van je ziel. Geef jezelf te eten en te drinken en erken de gastheer die je al bent.

Niets van wat je zoekt vind je buiten jezelf. Alles is reeds aanwezig. Alles is er, verborgen in de vraag; toon mij de weg.

Waar is de eenheid, het samenzijn waar ik zo naar verlang

Ik zei:
Waar is de eenheid, het samenzijn waar ik zo naar verlang. Waar is de eenheid, de worsteling die mij niet langer in zijn greep houdt. Waar is de eenheid? Waar valt het leven zo samen dat ik niet langer hoef te twijfelen, hoef na te denken. Maar simpelweg kan vertrouwen op een weg die me leidt naar de eeuwigheid. Waar ik rust mag vinden en de kalmte zie als een zee, vastgelegd op een foto. Waar vind ik de rust die mijn oren zullen strelen met de zachtste tonen en toch niet hoorbaar zullen zijn. Waar vind ik de rust.

Ik sluit mijn ogen en laat me leiden door de eenvoud, de stilte en het licht. Licht wat niet brandt aan mijn ogen, maar mijn ogen juist vergroot, opdat ik zal zien. Opdat de weg zich zal openbaren en ik niet langer hoef te vragen welke weg te gaan. Ze openbaart zich en de enige stap die ik nu nog maar hoef te nemen, is een stap. Voet voor voet zet ik vooruit en kom ik in beweging. Terwijl mijn lichaam stil in de stoel zit, voel ik mezelf gaan. Onbevreesd en zonder verlangen vervolg ik mijn weg naar het centrum van het licht.

Hij zei:
Ik ben het antwoord mijn lieve kind. Ik roep je al een eeuwigheid. Je vroeg me mij te kunnen vinden. Maar om te vinden dien je eerst afgescheiden te worden. Onmiddellijk nadat ik je van me afscheid zal ik je roepen. Ik stuur je licht om je te laten zien waar en hoe je moet zoeken. Maar mensen sluiten haar ogen en ook jij wist eerst niet waar te zoeken. Totdat je me vroeg me je te leiden, terug naar huis. Terug naar mij.

Ik mag nu je hand weer raken. Je staat me nu weer toe dicht bij je hart te zijn. Het te voeden en er in te verblijven. Je hebt het huis weer terug gevonden en ik weet; het voelt onwennig. Maar sta jezelf toe te voelen hoe het is om los te laten. Het is het loslaten waardoor je jezelf weer kunt vinden. Om te realiseren wie je werkelijk bent. Sta je zelf toe te twijfelen. Want het is de twijfel die je doet zoeken. Nu je weer voor je me staat, weten we beide dat je niet meer terug hoeft te gaan naar het verleden.

Het heden en het nu zullen het verleden in zich opnemen zodat alles samen mag smelten. Een dimensie zal zich afsluiten en mag je achter je laten. Nieuw licht zal zich nu aan je openbaren. Nieuwe ervaringen die je leven mogen verrijken. Rust nu zacht, je bed staat gereed. Ieder mens zal moe zijn na haar reis. Geef jezelf daarom toestemming uit te rusten zodat je opgewekt de nieuwe dag kunt betreden. Rust zacht.

Werkelijke religie gaat om vertrouwen

Werkelijke religie gaat om vertrouwen, durven los te laten, en mee te gaan met de stroom van zijn. De wens om dichter bij een God te komen, dichterbij een werkelijkheid van zuiverheid en liefde, is wat je uiteindelijk tegen zal houden het te bereiken. Een wens, een verlangen, is de deur die maar niet open lijkt te gaan. Zelfs op het spirituele pad, zal het de wens zijn die de deur tot werkelijke realisatie gesloten zal houden. Ontwaken is vertrouwen, ontwaken is simpelweg gewaar zijn.

Het is de grootste uitdaging die je tegen zult komen in het leven. Eerst het verlangen om nader tot God te komen, om vervolgens dit verlangen los te moeten laten. Het zal je niet langer meer dienen wanneer je ben aanbelandt aan de deur van zijn huis. De grootste leegte zal zich voor je openen en het vraagt je slechts een ding; vertrouwen. Kun je werkelijk vertrouwen, durf je werkelijk alles los te laten in vertrouwen dat je wordt opgevangen.

Wanneer je van een berg springt, weet je dat je uiteindelijk de bodem raakt. Het zal je verwonden of zelfs doden. Maar deze laatste stap van vertrouwen kent geen afloop. En toch vraagt God je deze laatste stap te zetten. Te vertrouwen, volledig te vertrouwen. Niet langer meegesleurd door de gedachten voor morgen of de herinneringen aan gisteren. Vertrouwen is nu. Het enige moment is werkelijk nu, als je nu vertrouwt, dan zal je niets meer verlangen. Niet langer afhankelijk van wat gisteren was of morgen wenselijk is.

Vertrouwen uit zich in een nimmer aflatende blijdschap dat alles goed is zoals het mag zijn. Het enige wat je nu nog kunt doen, is gewaar zijn van het leven. Durf jezelf te laten verdrinken in de stroom van zijn. Durf jezelf te laten oplossen in de wind van alle richtingen. Vertrouw op het zijn in het nu, het opent de deur naar de eeuwigheid.

Jij bent niet degene die antwoorden moet geven op de vragen over het leven.

Jij bent niet degene die antwoorden moet geven op de vragen over het leven. Probeer het niet te begrijpen, het leven is om te ervaren en vanuit deze ervaring de realisatie te ontvangen. Elke kunstenaar, elke beoefenaar van een instrument, weet dat je uiteindelijk de muziek of de kunst dient te worden. Het gaat niet om de persoon die het brengt, de werkelijke realisatie is de uitdrukking ervan. Je kunt in het hart liefde voelen, maar dat is slechts een ervaring. Pas wanneer je haar tot uitdrukking brengt, realiseer je jezelf.

De diepste waarheden van het leven tonen zich aan die personen die bereid zijn ze te realiseren. Ze in de werkelijkheid gestalte te geven en zo als voorbeeld kunnen dienen voor de mens. Tot dienst zijn voor de mens betekend niet jezelf wegcijferen zodat de ander gebruik van je kan maken. Dienstbaarheid is realiseren wat god in je hart plaatst. Maar daarvoor dien je eerst tot God te komen, hem te vinden in jezelf. We spreken hier niet over de religies die de aarde rijk zijn, maar die ene werkelijke liefde die het totale bewustzijn is van alles dat is, is geweest en zal zijn.

Wanneer je werkelijk toestaat dat God zichzelf via jou uitdrukt, dan pas gebruik je je eigen vrije wil om weer tot naleving van zijn wetten te komen. Het zal je eigen ziel zijn die zichzelf het hoogste licht laat genieten en deze tot uitdrukking brengt in het leven op aarde. Dit is geen ervaring van tijdelijke aard, maar een realisatie van ‘zijn’. Het wordt een werkelijkheid waar geen angst meer is. Blijdschap straal je uit welke van diep uit je ziel komt.

Mensen zullen de eenheid herkennen die je gerealiseerd hebt, zullen zien dat je de weg gevonden hebt en je zult voor hen de weg vormen die zij zoeken. Toon ze echter niet de weg, maar laat ze zelf op zoek gaan naar hun eigen pad. Wees erop berust dat de ander niet afhankelijk van je wordt, daarmee neem je hun eigen vrije wil weg. Geef de mens juist de vrijheid om te zoeken, laat slechts zien dat realisatie een realiteit is.

Hij die het licht heeft gezien, zie ook het licht in de ander. Al het donker kan overwonnen door je licht erop te schijnen, niet langer in angst, maar in vrede en blijdschap dat alles zichtbaar mag zijn. Alles mag zijn.

Na twijfel komt zekerheid

Na twijfel komt zekerheid. Wanneer je niet zeker weet wat je moet doen, maak je ook een keuze. Hoe te handelen, maar ook niet handelen is altijd een keuze. Het kan zijn dat je van de ene twijfel in de andere terecht komt. Maar twijfel wordt altijd gevolgd door zekerheid. Onlangs schreef een vriendin me: bij twijfel niet inhalen. Een gedachtengoed uit de psychologie.

Als je er dieper over nadenkt geeft het aan dat je bij twijfel dus kijkt naar je externe omgeving. Als je twijfelt moet je niet inhalen. Je externe omgeving bepaalt dus de ‘zekerheid’, of beter, de twijfel waarop je je keuzes baseert. Is er zekerheid, dan doen die externe omstandigheden er minder, of zelfs niet, toe. Dan kun je inhalen en vergeet je de gehele situatie al snel. Maar wanneer je je druk blijft maken om die externe omstandigheden, dat wat buiten jouw macht ligt, dan kom je daar niet makkelijk uit.

Zekerheid is een interne aangelegenheid, twijfel een externe. Bij twijfel, hoe ziet die externe wereld er dan uit? Welke situaties of mensen doen je twijfelen? Maar misschien nog belangrijker, waarom laat je externe omstandigheden jouw gemoedstoestand bepalen? Wat is er voor nodig om je weer naar binnen te laten kijken. Om weer op zoek te gaan naar datgene wat je zekerheid kan bieden. Om je ogen te sluiten voor je externe wereld en naar binnen te gaan.

De waarheid, bestaat deze eigenlijk wel? Of is er slechts een externe illusie waarin je kunt bewegen die je twijfel en andere emoties bezorgt. In je zelf ligt de enige zekerheid verscholen, is jouw waarheid te vinden. De meesten mensen worden echter opgeslokt door de externe wereld, door de illusie die door anderen in stand wordt gehouden. Niemand kan jou werkelijk geluk brengen, niemand zal onvoorwaardelijk van jou houden, niemand staat voor jou klaar. Dit omdat het externe factoren zijn waardoor je afhankelijk wordt. Jij bent geluk, jij bent liefde, jij ben de enige die voor jezelf klaar kan staan door eerlijk en open naar jezelf te kijken.

Jezelf te accepteren om wie je werkelijk bent. Jij bent de enige die je zelf zekerheid kan verschaffen in het leven. Maar wees niet gevreesd, vanuit die eenzaamheid volgt heling. Vanuit eenzaamheid ontstaat vanzelf eenheid wanneer we weer weten en erkennen wie we zijn, wat we zijn. Liefde is een kracht die alleen in onszelf gevonden kan worden en wanneer je weer handelt vanuit die echte liefde, is niets meer krachtig genoeg om je te doen twijfelen.

De kracht van de overgave

De kracht van de overgave, er is geen daad die meer kracht vereist en tegelijkertijd kracht geeft. Al je moed dien je te verzamelen om je over te geven, maar vanuit de overgave vindt je ook de grootste kracht die je als mens kunt beschouwen. Het is geen kracht waaruit je zelf kunt handelen, maar overgave is een daad van opoffering. Om jezelf te geven voor je broeder en je zuster, al je naasten ten dienst te zijn als je de bron in jezelf hebt gevonden.

De centrale ademhaling van de kosmos die nu in je hart de liefde laat weerklinken. Vanuit overgave handel je niet meer voor jezelf, maar voor een groter geheel. Ben je niet meer een deeltje maar zie en ervaar je dat jij zelf het geheel bent. Er is geen afscheiding tussen jou en de ander, maar overgave leert dat we allen één zijn. Wanneer we ons overgeven aan God, aan die ene bron, valt alles weg wat nu als grens tussen jou en mij dient.

We hoeven niet langer te leren waarnaar we terug mogen keren, maar overgave is onze terugkomst bij het huis van onze Heer. Openen we ons hart weer voor geluk, werkelijk geluk, niet gebaseerd op bezit of rijkdom. Openen we onze ogen weer voor de waarheid, opdat we mogen zien door de sluiers van onze verlangens. Luisteren we weer naar de klanken van het leven, want onze oren zullen vrij zijn om te horen. Overgave kent geen verlangen, geen verwachtingen.

Wanneer we ons werkelijk overgeven dan openen we onze handen en geven daarmee onszelf terug aan onze schepper. Vragen we hem ons de weg te wijzen, zodat we kunnen dienen uit zijn naam. Overgave is het vinden van het pad dat ons terugleidt naar ons hart, terug naar het huis van overvloed waarin we mogen delen met elkaar. Wees niet zoals de ander, maar wees zoals Hem, die zich elke dag weer ten dienst stelt aan jou. Jou geeft wat je wilt, ongeacht de gevolgen, ongeacht de vraag.

Stel nu jezelf open, geef je zelf over en je zult zien wie aan de poort van je hart staat. Hij wacht op je en wijst je de weg terug naar huis.