Draag niet langer de sluier van je verdriet in deze wereld

Draag niet langer de sluier van je verdriet in deze wereld. Maak plaats in je hart en ruim op wat niet meer van nut is. Laat het mee stromen in de rivier van waarachtig zijn. Sta jezelf toe weer terug te keren naar de bron. Het heilige water waaruit je geboren bent en waarin je weer terug zult keren als de geest zo rustig is dat je je weerspiegeling kunt zien erin.

Veelal is je geest onrustig, stormen de gedachten als een woeste hand door het water van je innerlijke rust. Dan zie je niet langer meer wat je werkelijk bent en laat je jezelf in de waan van het moment. Niet levend in het nu, maar levend in de illusie die zich op dat moment aan je voorstelt. Je gedachten worden zo een stroom die je meevoert naar gevoelens die je niets te bieden hebben.

Elke rivier kent vele zijtakken maar de enige koers die je thuisbrengt is die naar de bron. Wees niet nieuwsgierig naar wat je kunt vinden aan de oevers van je geest, want het zijn slechts de weerspiegelingen van het licht die je aandacht trekken. Laat ze zijn voor wat ze zijn, slechts reflecties van het verleden. Stof je innerlijke kompas af en vaar koers op de bron.

Laat je niet afschrikken door het woeste water van de emoties waar doorheen gevaren moet worden. Laat ze los en ontdek dat ook je emoties slechts van tijdelijk aard zijn. Liefde kent geen voorkeur, getroost je erin dat liefde altijd in je hart aanwezig is. Laat het dit licht zijn wat je de richting wijst op de rivier van het leven, zodat je weer snel thuiskomt en de warme nectar kunt drinken uit de borst van God.

Wees daarom alleen,
Wees daarom stil,
Sluit je ogen en laat alles los.

Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel. Lees verder Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel