Dromen zijn pas bedrog als we niet meer durven dromen!

We zijn allemaal jong geweest en in onze jonge jaren hebben we de grootste dromen gehad. Misschien wilde je piloot worden, arts of muzikant in een wereldberoemde band. Mijn droombaan? Landbouw technisch ingenieur… ik vond het gewoon spannend klinken. Is het jammer dat ik dit niet ben geworden? Nee, niet echt! Als kind is het goed om te dromen en jezelf bijvoorbeeld al te zien lopen op de maan. Want misschien doen we naarmate we ouder worden voor de verkeerde dingen wel veel te veel ons best en moeten we meer durven dromen. En af en toe eens afwachten wat er op ons pad komt.

Afwachten waarop dan? De juiste omstandigheden is het antwoord. En dat betekent niet dat je je kinderen op hun vierde jaar al op voetbal moet doen met de zekerheid dat ze goedbetaalde profs worden. Kinderen zijn kinderen en moeten dat ook kunnen zijn. “Jong geleerd, oud gedaan.” Een vreselijk spreekwoord om jezelf mee vast te zetten. Het zijn woorden die in je onderbewuste gaan zitten etteren, om je vervolgens op latere leeftijd ervan te weerhouden om nieuwe dromen te hebben. Af schaffen dus!

Natuurlijk, lijken sommige dingen echt voorbestemd te zijn. Kijk eens naar de foto van dit jongetje. Je denkt “ach schattig” of “moet je toch zien wat een vies smoeltje”. Tja, wat zou er van zo’n mannetje terecht zijn gekomen. Sommige dingen zijn voorbestemd. Dit kleine ventje, geboren in de hoogvlakten van Tibet, was voorbestemd de spirituele leider te worden van miljoenen mensen over de hele wereld. Lhamo Thondup, ofwel de Dalai Lama, de reïncarnatie van Chenrezig (Avalokiteshvara), de Boddhisatva van het mededogen. Tja, datzelfde kleine ventje met zijn boodschap over geweldloosheid en medeleven voor elkaar. Lees verder Dromen zijn pas bedrog als we niet meer durven dromen!

Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel. Lees verder Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Doe niet zo zweverig!

Ik wist het al lang en velen met mij die het spirituele pad bewandelen. Deze week is er weer iemand bijgekomen die er heel anders over denkt. Ik gaf een goede vriend een Trance Healing en eenmaal weer ‘geland’ was één van de eerste opmerkingen dat hij niet echt het gevoel had te zweven, maar ook weer wel. “Ik was met beide benen op de grond en er schoot van alles door mijn hoofd op een super heldere manier, maar tegelijkertijd zag ik ook prachtige paarse kleuren in een donkere ruimte die niet eng aanvoelde.” Het was voor hem wel gelijk duidelijk; hier was niets zweverigs aan.

Tja, ook ik spreek over energie, gidsen en engelen en hoe alles trilling is en snel krijg je dat stempel [zweverig]. Maar wie het aandurft het onbekende op te zoeken en het zelf te ervaren kan niet anders dan stellen dat wat ervaren wordt gewoon heel echt is. Wat is er zweverig aan ervaren wat je werkelijk bent? Het is eerder omgekeerd, als je de waarheid ontkent en liever leeft in de illusie van alledag.. je zweeft van de ene illusie naar de andere. Wat ik doe is niet zweverig, het is een ervaringswetenschap. Het vergt veel moed om als het ware tegen je ‘opvoeding’ te durven zeggen; bedankt, maar ik zoek het toch zelf liever even uit. We zitten volgepropt met dogma’s van onze ouders, onze leraren op school en de hele omgeving waar we deel van uitmaakten. Wat is werkelijk echt van jezelf in de gedachten die je denkt? Lees verder Doe niet zo zweverig!

Ouder van, maar ook ouder dan?

Wie voedt wie nu op? De ouder het kind of het kind de ouder. Ik had er onlangs een mailwisseling over met een vriend. Hij ziet gedrag bij zijn zoontje wat als een schoolvoorbeeld mag gelden van goedheid, zuiverheid en een eerbied voor mens en natuur. Maar, zo zegt hij, “die grote boze wereld.. hoe kan hij zich hierin staande houden?”. Tja, ik vroeg hem of zijn angst voor deze boze wereld haar ook niet in stand houdt. Je kunt je kind nu eenmaal niet opzadelen met de lessen die jij zelf in je leven hebt moeten leren.

Ik geloof dat kinderen hun ouders kiezen, de mensen bij wie ze ter aarde willen terugkeren. Maar op basis waarvan maken ze die keuze? Ze kiezen daarbij niet persee voor de ouders, maar wellicht ook voor de randvoorwaarden waarin ze terecht willen komen. Wil de ziel leren of tonen wat vergeving is, dan zal ze terecht komen in een situatie waarin vergeving noodzakelijk is. Of de manifestatie van onvoorwaardelijke liefde, in wat voor huishouden moet je dan terecht komen? Al snel een familie waarin liefde aan regels gebonden is. Maar een stelregel is dat je weerstand zult tegenkomen zodat je kunt uitdragen waar je voor gekomen bent. Voor vrede heb je oorlog nodig, voor liefde een zekere vorm van geweld en voor vertrouwen in de mensheid wellicht een teleurstelling erin. De reden van deze weerstand is dat het je als mens de mogelijkheid geeft om het zuivere te manifesteren. Je kunt ‘denken’ dat je zuivere liefde kent, maar het is niets waard als je er geen blijk van geeft in je eigen handelen. Lees verder Ouder van, maar ook ouder dan?

Ik volg je in dit moment van stilte

Het is letterlijk en figuurlijk een prachtige dag vandaag, want naast het heerlijke weer vieren we ook nog eens bevrijdingsdag. Werden we gisteren gevraagd een moment stilte in acht te houden om de doden te herdenken, vandaag kunnen we luidruchtig zijn en feest vieren. Maar dat moment van stilte, het gevoel van liefde, respect en erkenning wat daarin te vinden is is voor mij vele malen krachtiger. Want in dat moment van stilte kom ik in contact met de strijders die voor ons gevochten hebben, de strijders waar we het nazaat van zijn. Een bijzonder feit is dat ik het nazaat ben van Duitse èn Nederlandse grootouders en daardoor opgevoed ben met een besef dat bruggen bouwen belangrijker is dan ze afbreken.

Gisteravond was ik bij een vriendin van me, ze is Duitse en haar grootouders hebben de oorlog meegemaakt vanuit het centrum van de oorlog. Ze vertelde hoe ze in haar jeugd op school gedrild werd dat deze oorlog nooit meer mag gebeuren.
Lees verder Ik volg je in dit moment van stilte

Van je familie moet je het hebben

Ik herinner me een goed gesprek met een vriend. Hij had me nodig, een luisterend oor, een half woord soms. De rode draad was het thema relaties, vriendschappen en familie. Wat iemand voor je betekent en de rol daarvan in je leven. Op een gegeven moment vroeg ik hem;

“Zou je broer je vriend zijn als je de bloedband niet zou hebben?”

Schokkend voor de één en wellicht begrijpelijk voor de ander was zijn antwoord ‘nee’. En eigenlijk ligt hier een enorme schoonheid in verborgen. Want hij houdt wel van hem! Lees verder Van je familie moet je het hebben