Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Verschrikkelijk nieuws bereikte ons deze week: een bus verongelukt in een tunnel, 28 inzittenden waaronder 22 kinderen komen om het leven. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hoef niet overtuigd te worden dat dit de ergste nachtmerrie van elke ouder is. Je kind meesturen op een vakantieweek en ze nooit meer in levende lijve terug mogen zien. Het zal je maar verteld worden, maar misschien nog moeilijker, hoe leg je het vervolgens zelf uit aan kinderen, de vriendjes en vriendinnetjes, broertjes en zusjes.

Het is vaak verrassend om te zien hoe makkelijk kinderen ermee omgaan. Ze hebben veel vragen, willen het graag begrijpen en staan dus eigenlijk open voor ‘het hoe’, ‘waarom’ en ‘wat daarna’. Als volwassene kunnen we vaak meer van kinderen leren in dit soort situaties dan andersom. Kinderen accepteren de situatie, tonen hun puurste gevoelens en zoeken elkaar op om hun verdriet te delen en te verwerken. Maar zou dit alles zijn? Weten ze misschien meer dan de meeste volwassenen? Zien of voelen ze wellicht iets meer?

Als kind begreep ik het concept van de dood nooit, ik was helderziend en –horend en mijn wereldje bestond uit meer dan alleen wat ik zag en hoorde met het fysieke. Totdat het eerste sterfgeval zich voordeed waar ik me bewust van was, en realiseerde dat er dus een duidelijk verschil was tussen beide werelden. De wereld van de overgegane zielen en de fysieke wereld. Het was een schok voor me en door de reacties om me heen besefte ik dat ik dingen wist, zag en hoorde die andere mensen niet waarnamen. “Was ik soms gek?” Hoeveel kinderen zullen er ook nu weer rondlopen met diezelfde gedachten, diezelfde sensitiviteit. Lees verder Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Ik hoor je, ik voel je en ik zie wie je bent!

Als jij me iets wilt vertellen en ik luister niet met volledige aandacht, zou je dit horen?
Als jij me iets wilt laten zien en ik kijk niet met volledige aandacht, zou je dit zien?
Als jij me iets wilt laten voelen en ik voel niet met volledige aandacht, zou je dit voelen?
Als ik je negeer, zou je dit doorhebben?

Als ik het de laatste keer zo duidelijk zeg, klinkt het opeens heel vervelend. Negeren? Genegeerd worden of een ander negeren. Het woord zit in mijn gedachten als het Engelse ignorance omdat dit woord zo mooi tweeledig is. “To ignore” als werkwoord vertaald naar negeren of “ignorance” wat onwetendheid betekent. Weten we zelf wel dat we mensen zo vaak negeren? Dit houd me bezig nadat ik zondag de workshop Sensitivity works bezocht. Een workshop over het gebruiken van onze zintuigen.

Vanochtend in mijn dagelijkse meditatie kreeg ik inzicht in wat de workshop en de lessen voor me betekenen. Kunnen we echt voelen, echt kijken, echt ruiken, proeven en luisteren? Of doen we vaak net alsof, omdat het ons niet uitkomt, we eigenlijk niet geinteresseerd zijn of de schone schijn ophouden en alweer afgeleid zijn door de volgende gedachte. Als je eerlijk bent en er bij stil staat, dan kun je niet anders dan concluderen dat we de ander vaak niet onze volledige aandacht geven, ze dus deels negeren. Of kun je eigenlijk niet ‘een beetje’ negeren, want als de boodschap niet volledig aankomt, wat betekent het dan uberhaupt? Dan negeer je de ander dus gewoon. Lees verder Ik hoor je, ik voel je en ik zie wie je bent!

Even geen gezeik aan je kop hebben

Ik moest kiezen tussen bovenstaande titel of iets in de trant van ‘waarom is meditatie goed voor je’. Toch omschrijft mijn gekozen titel meer de voordelen van meditatie dan de afgevallen titel. Kijk je ook wel eens uit naar even dat momentje rust, even niets om je druk over te maken, even geen gezeik aan je kop. Dat is één van de voordelen die meditatie mij biedt.

Waarom hebben we af en toe zo’n verlangen naar rust? Bewust of onbewust weten we dat – om tot rust te komen – we de rust op moeten zoeken. En dat is wat veel mensen gewoon niet lukt. Echte rust bedoel ik! Als je dan begint over meditatie, denken mensen gelijk aan de monnik die ergens op een bergtop zit te prevelen. Allemaal onzin! Meditatie is bekend in vele religieuze stromingen, naar absoluut niet gebonden aan religie.. Meditatie – in zijn vele vormen – is dé manier om tot rust te komen en rust geeft inzicht in je eigen lichaam en geest.

Een veelgehoorde klacht is stress. Maar wat is stress eigenlijk? Stress is het teveel aan spanning wat je als mens niet meer weet te ontladen. Een beetje spanning kan geen kwaad, maar teveel is een TE woord! Als je het niet kunt ontladen, betekent het dat het in je lichaam blijft ‘hangen’. Energie gaat zich vast zetten. Deze energetische blokkades kunnen tot allerlei problemen leiden op de lange termijn. Op korte termijn zijn er voldoende manieren om spanning te ontladen: sporten, een goed gesprek of lekker een wandeling door het bos. Maar spanning die zich over de jaren opbouwt is een stuk lastiger aan te pakken. Daarvoor biedt meditatie uitstekende methoden om die spanning kwijt te raken. Lees verder Even geen gezeik aan je kop hebben

Hoe ben jij boos?

We zijn allemaal wel eens boos, op anderen, maar vaker nog op onszelf. Ons lichaam kookt van woede en de stoom kan onze oren uitkomen. Je lijf voelt als een krachtcentrale waar het hele huishouden op aangesloten zou kunnen worden. Ben je iemand die zich dan gelijk kan uiten of krop je het lekker op? Ik ben zelf meer van de laatste orde – mede omdat ik denk dat gelijk terug ‘hakken’ niets oplost en alleen maar olie op het vuur gooit. Maar ja, dan zit je dus nog wel zelf met die negatieve energie opgescheept.

Onlangs heb ik daar echter wel een mooie manier in gevonden om toch met die energie om te gaan. Want ik weet dat vasthouden in je lijf écht slecht voor je is, ik ben van mening dat kanker daar één van de gevolgen van kan zijn. Dus oplossen en loslaten is hoe dan ook gewenst. Maar hoe? En is het niet slecht voor je om opnieuw die energie op te zoeken en ‘weer boos te worden’? Integendeel! De herinnering ophalen via meditatie is uitermate geschikt om opnieuw in verbinding te komen met die energie en te ontladen van zijn negatieve structuur. Lees verder Hoe ben jij boos?

2012, het einde of een nieuw begin

Er wordt meer en meer geschreven over het jaar 2012*. Zo vertelt de oude Maya kalender dat rond deze tijd een periode zal eindigen waarin materialisme een zeer belangrijke rol speelde. Maar hoe ziet die nieuwe tijd eruit, is er wel sprake van een nieuwe tijd of moeten we het ergste vrezen.

Het is moeilijk te voorspellen wat er zal gebeuren en óf er iets staat te gebeuren. Maar toch lijken er wel steeds meer signalen dat we een nieuwe dimensie tegemoet gaan. Steeds meer mensen staan open voor hun gevoel en het bovennatuurlijke lijkt een belangrijker plek te krijgen in de alledaagse realiteit. Helderziendheid, contact met overleden zielen en de rol van intuïtie zijn geen taboe meer en worden zelfs opgepikt door de commerciële instanties. Lees verder 2012, het einde of een nieuw begin

Aan jou de keuze

Ik kwam onlangs weer een oud-collega tegen waaraan ik goede herinneringen ontleen. Hij was de enige toentertijd die me vroeg waarom ik bij die werkgever wilde werken. Zijn motief was zeer idealistisch van aard en ingegeven door zijn gevoel. Ik kwam helaas niet veel verder dan wat materialistische en praktische zaken; ik ging meer verdienen, het was dicht bij huis en de baan ‘leek me wel leuk’. Mijn keuze was dus voor een groot deel ingegeven door het verstand.

Nu, een paar jaar verder, ben ik ervan overtuigd dat nagenoeg elke keuze met ‘het verstand’ gemaakt, een foute is… of, op zijn minst twijfelachtig! Hierbij heb ik het vooral over persoonlijke keuzes, zakelijke keuzes dien je vanuit meerdere invalshoeken te bekijken. Maar op die belangrijke knooppunten in je leven moet je NOOIT een keuze maken met je hoofd.

Het verstand staat nooit toe dat je nieuwe wegen inslaat,
het houdt niet van onbekend terrein.

De hersenen zijn als een grote bibliotheek met allerlei verwijzingen en associaties. Dit alles gebaseerd op wat is geweest. Het reageert supersnel op al je opdrachten om informatie op te hoesten zolang de informatie maar bekend is. Het is als een databank, geen beslisorgaan! Hoe moet je dán keuzes maken? Er zijn grofweg twee manieren te noemen; op basis van gevoel óf op basis van intuïtie. Intuïtief ingestelde mensen zullen, wanneer ze zichzelf de juiste vraag stellen, intuïtief en vrijwel direct weten wat het beste antwoord is.

Emotioneel ingestelde mensen dienen echter wat meer tijd te nemen, ze zeggen wel 3 dagen. Dag 1 is je antwoord linksom, dag 2 rechtsom en dag 3 twijfel je misschien aan alles. Hierdoor leer je de leegte inzien van keuzes, er is geen absoluut goed of fout! Het denken zal zeker zijn rol proberen op te eisen bij de keuzes en gaat je bestoken met alles wat er wel niet fout kan gaan als je niet luistert naar het denken. Vooral bij intuïtief ingestelde mensen is het belangrijk goed te onderscheiden wat het denken doet en wat de intuïtie zegt. Voor emotionele mensen ligt dit iets genuanceerder, want zij kunnen het denken gebruiken om tot de beste keuze te komen.

De keuze maken die voor jou het best is lijkt ineens niet meer zo gemakkelijk. De eerste vraag die je jezelf echter moet stellen is: wil ik vooruit in het leven of blijven hangen in het verleden? Aan jou de keuze!

Van je familie moet je het hebben

Ik herinner me een goed gesprek met een vriend. Hij had me nodig, een luisterend oor, een half woord soms. De rode draad was het thema relaties, vriendschappen en familie. Wat iemand voor je betekent en de rol daarvan in je leven. Op een gegeven moment vroeg ik hem;

“Zou je broer je vriend zijn als je de bloedband niet zou hebben?”

Schokkend voor de één en wellicht begrijpelijk voor de ander was zijn antwoord ‘nee’. En eigenlijk ligt hier een enorme schoonheid in verborgen. Want hij houdt wel van hem! Lees verder Van je familie moet je het hebben