Ouder van, maar ook ouder dan?

Wie voedt wie nu op? De ouder het kind of het kind de ouder. Ik had er onlangs een mailwisseling over met een vriend. Hij ziet gedrag bij zijn zoontje wat als een schoolvoorbeeld mag gelden van goedheid, zuiverheid en een eerbied voor mens en natuur. Maar, zo zegt hij, “die grote boze wereld.. hoe kan hij zich hierin staande houden?”. Tja, ik vroeg hem of zijn angst voor deze boze wereld haar ook niet in stand houdt. Je kunt je kind nu eenmaal niet opzadelen met de lessen die jij zelf in je leven hebt moeten leren.

Ik geloof dat kinderen hun ouders kiezen, de mensen bij wie ze ter aarde willen terugkeren. Maar op basis waarvan maken ze die keuze? Ze kiezen daarbij niet persee voor de ouders, maar wellicht ook voor de randvoorwaarden waarin ze terecht willen komen. Wil de ziel leren of tonen wat vergeving is, dan zal ze terecht komen in een situatie waarin vergeving noodzakelijk is. Of de manifestatie van onvoorwaardelijke liefde, in wat voor huishouden moet je dan terecht komen? Al snel een familie waarin liefde aan regels gebonden is. Maar een stelregel is dat je weerstand zult tegenkomen zodat je kunt uitdragen waar je voor gekomen bent. Voor vrede heb je oorlog nodig, voor liefde een zekere vorm van geweld en voor vertrouwen in de mensheid wellicht een teleurstelling erin. De reden van deze weerstand is dat het je als mens de mogelijkheid geeft om het zuivere te manifesteren. Je kunt ‘denken’ dat je zuivere liefde kent, maar het is niets waard als je er geen blijk van geeft in je eigen handelen. Lees verder Ouder van, maar ook ouder dan?