Draag niet langer de sluier van je verdriet in deze wereld

Draag niet langer de sluier van je verdriet in deze wereld. Maak plaats in je hart en ruim op wat niet meer van nut is. Laat het mee stromen in de rivier van waarachtig zijn. Sta jezelf toe weer terug te keren naar de bron. Het heilige water waaruit je geboren bent en waarin je weer terug zult keren als de geest zo rustig is dat je je weerspiegeling kunt zien erin.

Veelal is je geest onrustig, stormen de gedachten als een woeste hand door het water van je innerlijke rust. Dan zie je niet langer meer wat je werkelijk bent en laat je jezelf in de waan van het moment. Niet levend in het nu, maar levend in de illusie die zich op dat moment aan je voorstelt. Je gedachten worden zo een stroom die je meevoert naar gevoelens die je niets te bieden hebben.

Elke rivier kent vele zijtakken maar de enige koers die je thuisbrengt is die naar de bron. Wees niet nieuwsgierig naar wat je kunt vinden aan de oevers van je geest, want het zijn slechts de weerspiegelingen van het licht die je aandacht trekken. Laat ze zijn voor wat ze zijn, slechts reflecties van het verleden. Stof je innerlijke kompas af en vaar koers op de bron.

Laat je niet afschrikken door het woeste water van de emoties waar doorheen gevaren moet worden. Laat ze los en ontdek dat ook je emoties slechts van tijdelijk aard zijn. Liefde kent geen voorkeur, getroost je erin dat liefde altijd in je hart aanwezig is. Laat het dit licht zijn wat je de richting wijst op de rivier van het leven, zodat je weer snel thuiskomt en de warme nectar kunt drinken uit de borst van God.

Wees daarom alleen,
Wees daarom stil,
Sluit je ogen en laat alles los.

Sta niet stil bij wat is geweest

Sta niet stil bij wat is geweest, sta niet langer stil. Twijfel niet aan wat de toekomst brengt, want wie goed wenst voor de ander, zal goed krijgen om te delen. Geef nu je geven kan, deel in liefde met je naaste. Wees sterk in de overtuiging dat wat je doet goed is, ook al sta je er alleen voor. Vrees niet langer het onbekende maar omarm het als de enige manier om verandering te brengen in situaties die niet langer meer werken. Wees jezelf, benader je zelf eerst met een liefdevolle groet en vraag jezelf oprecht af wie je werkelijk bent en wilt zijn.

Wat kom jij op aarde doen om te manifesteren en te creëren. Wat is het dat jouw hart werkelijk in vuur en vlam zet. Wacht niet langer af op de ander die in actie moet komen, maar kom zelf in actie. Laat de ander! Niets hoef je alleen te doen, maar jij moet zelf beginnen, zodat de energie gaat stromen en de aantrekking daarvan nieuwe mensen op je pad brengt. Als je wilt dat alles bij het oude blijft dan bereik je niets meer dan wat je al bereikt hebt. Maar sta je verandering toe in je leven dan kun je bergen doen bewegen.

Wanneer je toestaat dat niets blijft bij het oude, dan zal het nieuwe geboren worden. Dan zal de nieuwe dag haar ochtendgloren laten zien en de zon zal glimlachen. Want hij die op weg gaat, zal bij geschenen worden. Hij die het licht zoekt, zal het vinden. Hij die vraagt zal ontvangen. Sta dus niet langer stil, maar kom in beweging. Het leven is maar tijdelijk, slechts wat we achter laten kan van betekenis zijn voor de ander wanneer we toestaan te delen.

Deel daarom nu al, hou niet langer vast maar deel in je liefde, je kennis, je kunde en je plezier. Laat weten waarom het licht schijnt in je ogen, deel het met de ander. Laat de wereld weten dat je vrij bent, je handen leeg hebt en daarom kan bewegen. De vrijheid tegemoet met licht in het hart.

Werkelijk besef is een rijkdom die in je zit

Niemand is in staat te oordelen of wat je ziet klopt. Maar diep in je eigen hart zult je weten of je kijkt naar de waarheid of slechts een illusie. 
Diverse sporen worden achtergelaten in de jungle van de gedachte. Alles wat we meemaken en ervaren. Het laten sporen achter terwijl we deze niet meer nodig hebben. Alles is altijd nieuw voor ons. Waarom terug willen kijken op het verleden als we niet in staat zijn om achteruit te lopen. Het is niet logisch. En tuurlijk kunnen we af en toe even stil staan om uit te hijgen en onszelf voor te doen of we vooruit kijken. Maar in een wereld waarin alles continue verandert heeft dit geen zin. Morgen is nog niet en gisteren is niet meer. Vandaag is het enige wat werkelijk telt en vandaag kent geen geschreven regels. We moeten het zelf ontdekken en er het beste van maken. Iedereen en ieder voor zich. Je kunt niet afwachten tot een ander je helpt want je bent prima in staat jezelf te helpen waar nodig. Hulp is een concept in onze gedachten van afscheiding maar we zijn dat niet. We zijn allemaal afkomstig van één en dezelfde bron en van daaruit is er altijd hulp. Je bent je eigen hulp. Maar de vraag is of je het wilt zien.

Ben je in staat om verantwoording te nemen voor je eigen kunnen en je eigen tekortkomingen zoals je deze in je eigen leven hebt geadopteerd. Het doet er uiteindelijk niet echt toe wat je gelooft. Het doet er toe wat je in je eigen leven manifesteert. Wat wil jij? Wat is het precies wat jij wilt ervaren en waar wilt maken in jouw leven? Stel je jezelf wel eens die vraag, of wacht je liever af op de resultaten van andermans acties en ga je dan bij de pakken neerzitten. Treurend om je eigen tekortkomingen en kijkend naar het succes van de ander. Je houdt daarbij slechts jezelf voor de gek. Want iedereen heeft dezelfde mogelijkheden. Lees verder Werkelijk besef is een rijkdom die in je zit

Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Verschrikkelijk nieuws bereikte ons deze week: een bus verongelukt in een tunnel, 28 inzittenden waaronder 22 kinderen komen om het leven. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik hoef niet overtuigd te worden dat dit de ergste nachtmerrie van elke ouder is. Je kind meesturen op een vakantieweek en ze nooit meer in levende lijve terug mogen zien. Het zal je maar verteld worden, maar misschien nog moeilijker, hoe leg je het vervolgens zelf uit aan kinderen, de vriendjes en vriendinnetjes, broertjes en zusjes.

Het is vaak verrassend om te zien hoe makkelijk kinderen ermee omgaan. Ze hebben veel vragen, willen het graag begrijpen en staan dus eigenlijk open voor ‘het hoe’, ‘waarom’ en ‘wat daarna’. Als volwassene kunnen we vaak meer van kinderen leren in dit soort situaties dan andersom. Kinderen accepteren de situatie, tonen hun puurste gevoelens en zoeken elkaar op om hun verdriet te delen en te verwerken. Maar zou dit alles zijn? Weten ze misschien meer dan de meeste volwassenen? Zien of voelen ze wellicht iets meer?

Als kind begreep ik het concept van de dood nooit, ik was helderziend en –horend en mijn wereldje bestond uit meer dan alleen wat ik zag en hoorde met het fysieke. Totdat het eerste sterfgeval zich voordeed waar ik me bewust van was, en realiseerde dat er dus een duidelijk verschil was tussen beide werelden. De wereld van de overgegane zielen en de fysieke wereld. Het was een schok voor me en door de reacties om me heen besefte ik dat ik dingen wist, zag en hoorde die andere mensen niet waarnamen. “Was ik soms gek?” Hoeveel kinderen zullen er ook nu weer rondlopen met diezelfde gedachten, diezelfde sensitiviteit. Lees verder Kinderen weten wat ouderen zijn vergeten

Wat past je goed; small, medium of x-large?

Nee, ik heb het hier niet over kledingmaten. Wat past bij jou, hoe zie jij jezelf? Kleineer je jezelf regelmatig door te zeggen dat je dingen niet kunt. Vind je jezelf maar gewoontjes en middelmatig of overschat je jezelf misschien een beetje. Gewoon zijn wie je bent, dat zijn maar weinig mensen als het er echt op aan komt. De ene houding is niet persé makkelijker dan de ander. Jezelf niet durven, kunnen of willen zien zoals je werkelijk bent lijkt makkelijk, maar de rugzak met illusies gooien slechts weinig mensen af.

Afgelopen week was ik weer op het Arthur Findlay College voor een week met enkele van de beste mediums van de wereld. Wat een inspirerende bijeenkomsten en lezingen heb ik mogen ontvangen! Het terugkerende thema was telkens weer de vraag wie je bent. Jouw ontwikkeling als mens, als spiritueel wezen. We zijn allemaal ‘spirit’ en daarom onze uiting van emoties, gevoelens, denkbeelden en gedachten. Onze uiting, want we zijn onze emoties niet, we hebben emoties. We zijn niet ons denken, we denken. We hebben gedachten, maar zijn onze gedachten niet. Voelen, voelen en nog eens voelen. Voelen totdat je erbij neervalt en niet meer kan, en dan juist nog een beetje meer voelen.

Kun je jezelf werkelijk in de spiegel kijken en zeggen wie je bent, of is er dan altijd een ja maar, of ach, tja, mmm..? We zijn doorgaans heel selectief in ons zelfbeeld en kijken liefst een beetje af bij de ander. Zo vaak spreek ik mensen die voor keuzes staan en dan zeggen dat ze het niet zeker weten. Iets weten doe je nooit zeker. Het weten weet namelijk niets vooraf. Hoe voelt het? Als je durft te voelen dan kom je altijd het juiste antwoord tegen. Het voelen stuurt je namelijk nooit de verkeerde kant op. Iets wat vertrouwd voelt hoeft niet persé goed te voelen en vice versa. Lees verder Wat past je goed; small, medium of x-large?

“Mediumship and more” .. mijn verslag van een week AFC

Ik heb mijn eerste twee werkdagen er weer op zitten. Ik begin ondertussen langzaam maar zeker weer te ‘landen’ en het duurt ondertussen langer dan vorige keer toen ik naar het Arthur Findlay College was geweest. “Mediumship and More”, ik mailde Sandie Baker na afloop dat ze de volgende keer dat More in een corps 80, vetgedrukt, kapitalen en onderstreept mag zetten. Het was meer dan mediumschap, heel heel veel meer.

Het was geweldig om de tutors Sandie Baker, Colin Bates, Helen DaVita en Su Wood weer te zien bij het diner en ik was erg benieuwd bij wie ik ingedeeld zou worden. Het werd Colin Bates, met wie ik momenteel ook bezig ben met het produceren van een meditatie cd. We begonnen de eerste dag rustig aan met oefeningen om elkaars aura te lezen, met kleuren te werken en het ‘psychic’–stuk te verkennen. Ik zeg psychic omdat ik eigenlijk geen goed Nederlands woord weet, maar het betekent zoiets als je afstemmen op de ander en invoelen in wat de ander voelt en ervaart. Dit is wat Derek Ogilvie bijvoorbeeld doet wanneer hij spreekt namens baby’s en kleine kinderen die nog niet kunnen praten.

Gaandeweg de week gingen we verder met het mentale mediumschap, zover, dat ik twee keer op het podium stond in The Sanctuary. Een keer om bewijs aan te voeren in het contact met een overleden jonge man. De andere keer was om een inspiratielezing te geven: onvoorbereid het podium opgaan – uiteraard geheel vrijwillig, ahum 😉 – en dan een korte lezing geven. Mijn podiumbeest ervaring met mijn band kwam hierbij gelukkig goed van pas en ik kon de spanning ombuigen om er iets moois van te maken. Erg bijzonder, zeker als je bedenkt dat ik in mei tijdens een workshop bijna geen woord durfde uit te brengen en Sandie me even goed op mijn flikker gaf (op een liefdevolle manier!!). Wat is het snel gegaan sindsdien! Lees verder “Mediumship and more” .. mijn verslag van een week AFC

Leven in het nu, met een blik op het verleden

Is het verkeerd om af en toe terug te kijken op je leven en jezelf af te vragen welke lessen je geleerd hebt. Wat er de afgelopen jaren gebeurd is en wat heeft bijgedragen aan waar je nu staat? Ik denk dat het heel gezond is en daarom wil ik dit met jullie delen. Aankomende zaterdag ga ik weer een week naar Engeland voor een intensieve cursus “Mediumship and more” aan het Arthur Findlay College (*).

Onderstaande ervaring heeft voor belangrijke mate bijgedragen aan de ontwikkelingen die ik nu maak. Hier volgt het verslag wat ik er toen over geschreven heb.

16 t/m 26 augustus 2009 Wat Koh Tahm
10 dagen complete stilte, 10 dagen van contemplatie en bezinning, 10 dagen op een leven. Vanaf mijn 18de heeft Boeddhisme al een belangrijke plaats in mijn leven ingenomen, maar nog nooit heb ik in een klooster de Dhamma beoefend. Mijn vriendin en ik zijn op het eiland Ko Phangan in Thailand en gaan 10 dagen in retreat bij het klooster Wat Koh Tahm.

Steve en Rosemary Weisman leiden hier al meer dan 20 jaar retreats in de traditie van het Theravada Boeddhisme, ‘het kleine wiel’, wat de meest oorspronkelijke overlevering van de Boeddha is. De rode draad van hun retreat is aandacht, mededogen en liefdevolle vriendelijkheid die leiden tot inzicht, wijsheid en uiteindelijk Verlichting. Het belangrijkste doel voor de komende dagen is het vergroten van Awarenes, of bewust zijn. Hoe? Door voornamelijk bewust te worden van de ademhaling, dit omdat de ademhaling een neutraal object is die een goede reflectie is van onze toestand in het nu. Lees verder Leven in het nu, met een blik op het verleden

Ik denk, dus ik ben.. maar wat doe ik hier?

Het is één van de meest elementaire vragen die je jezelf kunt stellen. Waarom ben ik geboren? Wat doe ik hier? Het is ook meestal een vraag die je jezelf stelt als alles even niet zo meezit als je zou willen. Zelf ben ik dan misschien een raar ei omdat ik het ook een leuke vraag vind, terwijl ik prima in mijn schil zit. Een deelneemster van mijn meditatieworkshop mailde het me vandaag en terwijl ik haar een reactie stuurde bedacht ik me dat het ook een leuk artikel voor m’n blog zou zijn.

Waarom zijn we hier op aarde?

Stel het universum eens voor als een prachtig mooi horloge. Als je er naar kijkt zie je mooie wijzers, een leren armband met afwerking, een gouden knopje om het horloge op te winden en de cijfers zijn ingelegd met parelmoer. Er zijn zelfs wat diamanten verwerkt in de gouden behuizing. Het is een horloge wat direct opvalt als je het voor het eerst ziet, zo mooi en bijzonder is het. En de prijs? Onbetaalbaar gewoon, de vele manuren die erin zitten maken het een uniek voorwerp.

We vergeten alleen te kijken naar wat er voor zorgt dat het horloge werkt. Tientallen, misschien wel honderden veertjes, radartjes, tandwielen, schroefjes… noem maar op. Zoveel kleine onderdeeltjes die ervoor zorgen dat het horloge de tijd kan aangeven. De ironie is; de prachtige leren armband van het horloge geeft de tijd niet aan en de wijzers geven de tijd wel weer, maar zijn niet noodzakelijk om het geheim van de tijd te realiseren. De werking wordt bepaald door al die kleine elementen die met elkaar het uurwerk vormen. Het uurwerk dat, als je er ook maar één elementje tussenuit zou halen, direct stuk is. Elk miniscuul onderdeel is even belangrijk als de ander, het kan niet gemist worden. Lees verder Ik denk, dus ik ben.. maar wat doe ik hier?

In het gevecht om liefde mogen we allemaal winnaars zijn

Het was rond mijn zeventiende levensjaar. Ik was met een paar vrienden aan het stappen in de ‘Hoek’ en we besloten naar een andere kroeg te gaan. Lopend op straat kwamen er twee jonge mannen onze richting op die ik wilde laten passeren door opzij te stappen. Eén van die twee jongens had echter andere bedoelingen. Hij stootte me expres aan met zijn schouder en zag dat gelijk ook als aanleiding om mij in elkaar te schoppen. Letterlijk schoppen! Ik kreeg een paar harde trappen in mijn gezicht en stompen in mijn maag. Mijn vrienden keken stomverbaasd toe op het moment en ikzelf snapte evengoed niet wat er gebeurde. We konden wegkomen en liepen snel een café binnen. Het werd zwart voor mijn ogen en zag sterretjes, maar gelukkig ging ik niet knock-out. Zinloos geweld, waarom?

Precies die maandag na het weekend had ik mijn spreekbeurt Nederlands. Ik zat in het laatste jaar van de havo, had mijn spreekbeurt, maar kreeg door het voorval uitstel en dacht; is er tenminste nog iets positiefs aan deze situatie. Het was niet eens de gebeurtenis op zich die pijn deed, wonden genezen wel. Jarenlang met een beugel lopen en trots zijn op het eindresultaat wat opeens door een paar trappen in je gezicht kapot gemaakt was. Waarom? En we waren met z’n drieën, waarom ik? Ik wist wie het gedaan had, maar mijn vader kende hem en zijn ouders ook. Ik schaamde me diep en besloot het maar voor mezelf te houden. Ik wilde niemand meer in verlegenheid brengen. Het was allemaal al erg genoeg zo! Lees verder In het gevecht om liefde mogen we allemaal winnaars zijn

Spiegeltje aan de wand, waarom komen problemen hand in hand?

Op een zaterdag ochtend stond ik in de rij bij de kassa, toen ik eenmaal aan de beurt was om af te rekenen wist ik mijn pincode niet meer. Mijn hoofd was leeg, ik kon me op geen enkele manier herinneren wat de viercijferige code was waarmee ik moest afrekenen. Uiteindelijk ben ik wel thuisgekomen met de boodschappen maar die maandag heb ik mijn werkgever gebeld. Ik vertelde hem dat ik me ziek melde, voordat ik me écht ziek zou moeten melden en legde uit wat er dat weekend gebeurt was. Nu heeft iedereen wel eens een ‘verstandsverbijstering’ maar dit lag toch iets anders. Ik werkte gemiddeld 60 a 70 uur per week en stuurde richting de muur die “burn-out” heet.

Het is al lang geleden en gelukkig was ik er op tijd bij. Belangrijk was dat ik daarna ook goede gesprekken met mijn werkgever had om het één en ander te veranderen. Sindsdien heb ik echter ook meerdere mensen gesproken die wél tegen de muur zijn aan geknald. Vervolgens rollen ze vaak van het ene probleem in het ander. Want, de burn-out is maar deels het probleem, doorgaans gerelateerd aan het werk. Een burn-out brengt je oog in oog met gedrag wat destructief is voor je persoonlijke ontwikkeling en dat gedrag komt veelal voort uit verwaarlozing in het verleden. Verwaarlozing klinkt wellicht zwaar, maar het zijn de onverwerkte emoties die onderhuids etteren en naar de oppervlakte komen als je je bijvoorbeeld fysiek aan het uitputten bent. Het is niet de laatste druppel, maar een waterstraal die de emmer doet overlopen. Lees verder Spiegeltje aan de wand, waarom komen problemen hand in hand?