Wat past je goed; small, medium of x-large?

Nee, ik heb het hier niet over kledingmaten. Wat past bij jou, hoe zie jij jezelf? Kleineer je jezelf regelmatig door te zeggen dat je dingen niet kunt. Vind je jezelf maar gewoontjes en middelmatig of overschat je jezelf misschien een beetje. Gewoon zijn wie je bent, dat zijn maar weinig mensen als het er echt op aan komt. De ene houding is niet persé makkelijker dan de ander. Jezelf niet durven, kunnen of willen zien zoals je werkelijk bent lijkt makkelijk, maar de rugzak met illusies gooien slechts weinig mensen af.

Afgelopen week was ik weer op het Arthur Findlay College voor een week met enkele van de beste mediums van de wereld. Wat een inspirerende bijeenkomsten en lezingen heb ik mogen ontvangen! Het terugkerende thema was telkens weer de vraag wie je bent. Jouw ontwikkeling als mens, als spiritueel wezen. We zijn allemaal ‘spirit’ en daarom onze uiting van emoties, gevoelens, denkbeelden en gedachten. Onze uiting, want we zijn onze emoties niet, we hebben emoties. We zijn niet ons denken, we denken. We hebben gedachten, maar zijn onze gedachten niet. Voelen, voelen en nog eens voelen. Voelen totdat je erbij neervalt en niet meer kan, en dan juist nog een beetje meer voelen.

Kun je jezelf werkelijk in de spiegel kijken en zeggen wie je bent, of is er dan altijd een ja maar, of ach, tja, mmm..? We zijn doorgaans heel selectief in ons zelfbeeld en kijken liefst een beetje af bij de ander. Zo vaak spreek ik mensen die voor keuzes staan en dan zeggen dat ze het niet zeker weten. Iets weten doe je nooit zeker. Het weten weet namelijk niets vooraf. Hoe voelt het? Als je durft te voelen dan kom je altijd het juiste antwoord tegen. Het voelen stuurt je namelijk nooit de verkeerde kant op. Iets wat vertrouwd voelt hoeft niet persé goed te voelen en vice versa. Lees verder Wat past je goed; small, medium of x-large?

Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel. Lees verder Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Jezelf verliezen in een scheiding

Iemand die ik zeer koester vroeg me onlangs of ik haar kon bijstaan in de scheiding die op handen was. Ik hoefde daar niet lang over na te denken. Waar ik echter niet over nagedacht had, of misschien niet verwacht had, is de impact die het op je heeft. Want ze vroeg me omdat ik altijd heel objectief naar situaties kijk, niet oordeel en open minded ben. Maar gaandeweg het proces viel ik toch bijna in de valkuil van de veroordeling. “Het gaat allemaal zo langzaam en de advocaten lijken soms ook niet echt mee te werken.” Ik begon me haar frustratie aan te trekken.

Ik ben tot inkeer gekomen toen ik zag dat de huidige situatie gelijk was aan het negatieve scenario zoals ze dat voor zichzelf eerder ingebeeld had. En nog erger, hoe ze met de situatie omging en erover dacht, zo wil ze niet eens zijn. Ze had zichzelf mee laten sleuren in de polonaise van frustratie, achterdocht en argwaan die haar ego voorgespiegeld had. En doordat ze niet handelde in overstemming met hoe ze wil zijn, ontstond er een situatie die ze niet wilde maar wellicht zelf deels gecreëerd had. Leuk inzicht, maar verandert dit iets aan de situatie? Nee, want als de tegenpartij niet van plan is mee te werken dan lijkt het ogenschijnlijk niets uit te maken. Maar wat als ze doorzet en wél bij haar eigen principes blijft. Wat als ze de situatie weer met mededogen bekijkt en daar naar handelt? Ik ben ervan overtuigd dat ze dan wel degelijk een positieve invloed kan uitoefenen. Lees verder Jezelf verliezen in een scheiding

Wat de boer niet kent.. dat vreet ‘ie niet

En dat zouden meer mensen moeten doen.. want wat stoppen we toch een hoop voedsel per dag in ons mond waarvan we eigenlijk niets weten. Nu ben ik geen voedingsdeskundige dus ga ik het niet hebben over voedingswaarde (al zullen daar best wel interessante en vooral zorgwekkende feitjes over geschreven kunnen worden). Wat me vooral boeit is het voedsel leren kennen. Hoe komt het op mijn bord, wat is er allemaal voor nodig…. gewoon, een aantal simpele vragen die je kunt stellen. Onwetendheid is één van de grootste kwaden van de wereld en het aanpakken hiervan zou de basis moeten zijn van opvoeding.

Vanuit wetenschap komt waardering en hieruit volgt in veel gevallen ook dankbaarheid. Stel je gaat eten in een restaurant en bestelt een lekker bord biologische spagetti met vegetarische gehaktballetjes, verse tomatensaus en kruiden en een goed glas wijn. Ik krijg er spontaan trek van. Zo’n simpel gerecht waarvan de basisingrediënten vanuit de gehele wereld komen. Lees verder Wat de boer niet kent.. dat vreet ‘ie niet

Van je familie moet je het hebben

Ik herinner me een goed gesprek met een vriend. Hij had me nodig, een luisterend oor, een half woord soms. De rode draad was het thema relaties, vriendschappen en familie. Wat iemand voor je betekent en de rol daarvan in je leven. Op een gegeven moment vroeg ik hem;

“Zou je broer je vriend zijn als je de bloedband niet zou hebben?”

Schokkend voor de één en wellicht begrijpelijk voor de ander was zijn antwoord ‘nee’. En eigenlijk ligt hier een enorme schoonheid in verborgen. Want hij houdt wel van hem! Lees verder Van je familie moet je het hebben