Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel

Wat weerhoudt ons ervan om het ‘spirituele’ het voordeel van de twijfel te geven? Dit weekend ging ik met mijn vriendin eten bij vrienden en uiteindelijk ging het over ‘mijn gedoe’. Eén van onze vrienden, ik noem hem voor het gemak Robert, zei dat er na de dood niets is. Gewoon klaar, over en uit. Tja. Ik kan het hem natuurlijk niet kwalijk nemen zo te denken. Iedereen heeft het recht een mening te hebben of het nu wel of niet klopt. Maar wat mij zo fascineert is dat ze dan kiezen voor de meest kille en harde benadering. Er is niets, klaar uit. Tenzij je er over nadenkt. Het is dan vanuit logica bijna al te verklaren.

Stel je eens voor, er is leven na de dood en de enige scheiding is ons fysieke bestaan. Wat als het denken, het voelen en het ‘zijn’ gewoon doorgaan? Wat als herinneringen bewaard blijven na de dood en communicatie gewoon mogelijk is. Als je er al niet doodsbang voor bent, dan word je het bijna wel. Misschien kamp je met schuldgevoelens ten op zichte van de overledene, of heb je zelf nog boosheid die je niet uit hebt kunnen of willen praten. Is het dan niet makkelijker om de doden gewoon te laten voor wat ze zijn; dood, niets, weg, foetsie… Je stopt die schuldgevoelens gewoon ergens in een verhuisdoos met bestemming onderbewustzijn. Dierbare weg, schuldgevoelens weg. Maar ja, zo werkt het helaas niet!

Want boosheid, schuldgevoelens, twijfels of wat voor emoties dan ook, kun je niet wegstoppen. Het enige juiste wat je kunt doen met emoties is beleven, keer op keer op keer. Door de belevenis komt inzicht en met inzicht creëer je ruimte en krijgen je emoties ruimte. Alleen dan blijven ze niet aan je vastplakken en liggen ze niet meer voor je voeten zodat je erover struikelt. Door alle emoties te beleven, de leuke en minder leuke, krijgen ze de ruimte om weer weg te gaan. Beleven is loslaten. En dat voelde ik bij Robert, er zat pijn achter zijn standpunt, twijfel. Lees verder Geef je dierbaren het voordeel van de twijfel